หันไปมองทางด้านข้าง กู้อี้อี๋ยกมือข้างหนึ่งป้องปาก ส่วนอีกมือชูขึ้นสูง ดูท่าเธอจะตื่นเต้นยิ่งกว่าตัวเขาที่อยู่ในสนามเสียอีก
หลินหว่านชิวยืนอยู่ข้างๆ เธอ สบสายตากับเฉินไป๋โดยไม่ตั้งใจ
หญิงสาวยังคงเย็นชาเหมือนเดิม ปากของเธอขยับเล็กน้อย ราวกับอยากจะตะโกนอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เขินอายที่จะพูดออกมา สุดท้ายจึงยกมือขึ้นไว้ข้างแก้ม แล้วทำนิ้วเป็นรูปสัญลักษณ์ชัยชนะ—
เจ็ดปีก่อน ตอนที่เขาลงแข่งวิ่งทางไกลในงานกีฬาโรงเรียน หลินหว่านชิวก็เชียร์เขาแบบนี้เหมือนกัน
ครั้งนั้น เขาวิ่งได้ที่หนึ่ง
ครั้งนี้ก็ไม่ควรแพ้
เฉินไป๋ดึงสติกลับมาจากความทรงจำ รู้สึกว่าแขนขาที่หนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยตะกั่วนั้นเบาเบาลงเล็กน้อย จึงตะโกนไปทางด้านข้างว่า
"จวงเฉิน! ส่งบอลมาให้ฉัน!"