เฉินไป๋ชำเลืองมองหล่อน ก่อนลุกขึ้นเข้าร่วมกลุ่มคนที่กำลังทำความสะอาดอยู่ แต่แล้วก็หันกลับมาพูดว่า
"เธอส่งรูปมาในคิวคิวฉันได้เลย ฉันจะซื้อให้เธอสักอันในอนาคต"
รุ่นลิมิเต็ดอะไรกันนักกันหนา ก็แค่กลวิธีขึ้นราคาของโรงงานเท่านั้นแหละ พอจ่ายเงินถึงที่ เขาก็ยอมทำแกอย่างหน้าด้าน ๆ อยู่นั่นแหละ
ต่อมาในเกมก็มีสกินลิมิเต็ดออกมาเรื่อย ๆ คนหน้าหนาหน่อยก็เอาสกินเก่ากลับมาขายใหม่เก็บเงินกันต่อไปได้ในพริบตา ส่วนคนที่ยังอายอยู่บ้าง ก็รอให้ผู้เล่นที่ไม่ได้ซื้อตอนนั้นร้อนใจแทบบ้า แล้วค่อยปล่อยออกมาแบบ "จำใจ" แล้วผู้เล่นก็ยังต้องซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล
"จริงเหรอ?" กู้อี้อี๋ตาเป็นประกาย
"คุณหนูยังคิดว่าจริงอีกเหรอ! ฉันดูเหมือนคนที่ซื้อของแบบนั้นไหวเหรอ?"
เฉินไป๋จำเรื่องนี้ไว้ในใจ แต่ปากยังอดแกล้งหยอกเธอไม่ได้
เขาจงใจทำเป็นจริงจัง": เอาสินทรัพย์ทั้งบ้านเรามารวมกันก็ยังไม่พอซื้อยางรถเบนท์ลีย์คันนั้นเธอเลย อย่าไปรบเร้าคนจนอย่างฉันเลย"
"อย่าพูดแบบนั้นเลยนายบอกแต่ตอนนี้ไม่มีเงิน ไปไม่ได้หมายความว่าอนาคตไม่มีเงินนะ แล้วก็ ฉันเชื่อนายจริง ๆ ถึงได้ถือเป็นจริงไงล่ะ..."
กู้อี้อีกคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำว่าขยะแขยงเขียนยังไง เธอป่องแก้ม แล้วพูดต่อว่า
"แล้วถ้าแบบนั้นจริง ๆ ไม่ได้จริง ๆ นายค่อยไหสร้อยคอราคาสิบกว่าเหรียญฉันก็ได้นะ"
"จริงดิ?" เฉินไป์แปลกใจ ใช่ แค่สร้อยราคาสิบเหรียญเนี่ยนะ มีคุณค่าพอจะเข้าไปอยู่ในกล่องของแต่งตัวของเธอได้?
"แค่เป็นของที่นายให้ก็พอ"
กู้อี้อีก็พูดเสียงจริงจัง
"สำหรับฉัน นั่นต่างหากที่เป็นรุ่นลิมิเต็ดที่ไม่มีใครได้ลึก"