บนสนามบาสเกตบอล
ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดกับหัวหน้าห้องของตัวเองว่า “พี่โกะ เราชนะแล้วเหรอ?”
หัวหน้าห้องยิ่งฟังก็ยิ่งโมโห: “ก็แน่นอน! 22 กับ 24 อะไรใหญ่กว่ากันแยกไม่ออกเหรอ? ต่อไปพวกเขาต้องช่วยเราทำความสะอาด!”
ชายหนุ่มมองเฉินไป๋ที่ถูกรายล้อมด้วยกลุ่มสาวๆ อยู่พักหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะพึมพำเบาๆ:
“แต่ทำไมผมรู้สึกว่าเราแพ้แบบหมดรูปไปเลยล่ะ…”
เรียนคาบสุดท้ายจบ หลายคนก็รีบไปกินข้าวที่โรงอาหาร
นี่คือช่วงพักที่ยาวที่สุดของวัน และเป็นช่วงที่นักเรียนเวรต้องทำหน้าที่
เฉินไป๋เอามือไพล่หลัง เดินท่าทางวางมาดเข้าไปในห้องข้างๆ ตอนนั้นในห้องข้างๆ เหลือคนไม่กี่คนแล้ว เขากระแอมเบาๆ แล้วพูดกับคนที่เหลือ:
“ไม่ต้องตื่นเต้น ฉันแค่มาตรวจสอบความสะอาดของห้องพวกเธอ”