เฉินไป๋ยิ่งฉงนหนักขึ้น
"ฟังอะไร?"
"มีเสียงแมวร้อง เธอไม่ได้ยินหรือไง?" หลินหว่านชิวเอียงคอมองเขา
พูดจบก็ไม่รอให้เขาตอบ รีบเดินตามเสียงไปอย่างรวดเร็ว
เฉินไป๋เดินตามหญิงสาวมาที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง
ต้นไม้นี้สูงมาก แมวจรจัดสองสามตัวล้อมรอบอยู่ กำลังส่งเสียงขู่ฟ่อๆ ขึ้นไปข้างบน
เงยหน้ามองดู บนกิ่งไม้มีแมวสามสียาวเพียงไม่กี่เดือน ตัวเล็กนิดเดียว หลบๆ ซ่อนๆ สภาพเต็มไปด้วยบาดแผล ไม่กล้าส่งเสียงอะไรเลย
เห็นหลินหว่านชิวสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล เฉินไป๋ยกมุมปากยิ้มน้อยๆ เอากระเป๋าเป้ถือไว้ในมือ เดินเข้าไปข้างหน้าแล้วแกว่งไปมา
แก๊งอันธพาลตัวน้อยพากันแตกกระเจิงทันที
"เธอระวังตัวด้วย" หลินหว่านชิวตั้งสติได้ก็รีบเตือน
แมวจรจัดส่วนใหญ่ดุร้ายมาก ไม่ค่อยกลัวคน พอมีโอกาสก็จะพุ่งเข้าใส่ข่วนจริงๆ
"แมวพวกนั้นแค่นี้เอง จะพลิกแผ่นฟ้าได้หรือไง?"
"แมวอะไร?"
"ไม่มีอะไร" เฉินไป๋สะพายกระเป๋ากลับเข้าที่ ในใจแอบเสียดายว่าตอนนี้แม้แต่เพลงแมวฮิตๆ นั่นก็ฟังไม่ได้แล้ว
หลินหว่านชิวไม่ใส่ใจ พูดเสียงเบา: "ไปเถอะ"
เฉินไป๋ยิ้มเจ้าเล่ห์มองเธอ: "เธอจะใจร้ายทิ้งมันไปได้จริงๆ หรือ?"
สมเป็นผู้หญิงที่ดูหนังทีวีเห็นใครตายทั้งเรื่องก็ยังร้องไห้ได้ ช่างเป็นคนใจดีจริงๆ อาการเป็นห่วงจนแทบจะเขียนไว้บนหน้า
สีหน้า "ไร้ความรู้สึก" แบบนี้ คงมีแค่เขาคนเดียวที่อ่านออก
หญิงสาวเม้มริมฝีปาก: "แล้วจะทำยังไงล่ะ... มันก็ไม่ยอมลงมา ฉันก็ปีนขึ้นไปไม่ได้"
"ฉันช่วยเธอเอง"
"ไม่ได้ อันตรายเกินไป" น้ำเสียงหลินหว่านชิวจริงจังมาก เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เคยคิดจะให้เฉินไป๋ขึ้นไป
"ดูถูกใครอยู่?"
เฉินไป๋โยนกระเป๋าทิ้งข้างๆ ไม่รอให้เธอพูดอะไรต่อก็ปีนขึ้นไป พยายามปีนขึ้นไปเรื่อยๆ พร้อมกับพูดเป็นห้วนๆ ว่า:
"จำได้ไหม ตอนเด็กๆ เรานอนเล่นบนสนามหญ้าดูดาว ฉันเคยสัญญากับเธอไว้ โตขึ้นจะเด็ดดาวให้เธอหนึ่งดวง"
"มาทีหลังถึงรู้ว่า ตอนนั้นเราสองคนเด็กเกินไปจริงๆ ดาวคือเทหวัตถุท้องฟ้าที่อยู่ห่างออกไปหลายปีแสง ไกลขนาดที่คนเราหมดทั้งชีวิตก็เอื้อมไม่ถึง"