จู่ๆ เธอก็เห็นเด็กสาวคนหนึ่งถูกกลุ่มเพื่อนรังเกียจ โดดเดี่ยวอยู่ข้างนอก คล้ายกับตัวเธอในวัยเด็ก
หลินหว่านชิวเดินเข้าไป เขียนลงในสมุดโน้ตว่า:
"ทำไมไม่เล่นกับเธอด้วยล่ะ?"
หลังจากที่สูญเสียการได้ยิน เธอก็ยิ่งพูดน้อยลงเรื่อยๆ เพราะสภาพแบบนี้ แม้แต่เสียงของตัวเองเธอก็ได้ยินไม่ชัด
เวลาพูดจะค่อยๆ เพี้ยนไป แต่ตัวเองกลับไม่รู้สึก
เลยเลือกที่จะไม่พูดไปเสียเลย
หูหนวกไปแล้ว จะเป็นใบ้เพิ่มอีกหน่อยก็ไม่ต่างกัน
เด็กๆ หลายคนกระซิบอะไรบางอย่าง แล้วก็วิ่งหนีไปพร้อมกัน
หลินหว่านชิวหน้ายังคงเรียบเฉย กะพริบตาด้วยความสงสัย
เด็กสาวข้างกายจู่ๆ ก็ดึงชายกระโปรงของเธอ เหมือนจะมีอะไรจะพูด
เธอจึงย่อตัวลง ส่งสมุดโน้ตให้
เด็กสาวมองเธอด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็เขียนลงไปว่า "พี่สาว คราวหน้าไม่ต้องช่วยหนูอีกแล้ว"
"เป็นอะไรไป?" หลินหว่านชิวถาม
"พวกเขา... เมื่อกี้หัวเราะว่าพี่เป็นคนหูหนวก" เด็กสาวร้องไห้ออกมาในที่สุด
หลินหว่านชิวอึ้งไปครู่หนึ่ง ก็รู้สึกอยากจะร้องตามขึ้นมา ซะอย่างนั้น
ไม่ใช่เพราะถูกเลือกปฏิบัติ
แต่เพราะไม่รู้ว่าทำไม เมื่อกี้เธอรู้สึกน้อยใจ รู้สึกเหมือนถูกข่มเหง ความคิดแรกในสมองกลับเป็น...
ถ้าเฉินไป๋อยู่ตรงนี้คงดี
พอคิดได้แบบนั้น น้ำตาก็กลั้นไว้ไม่อยู่แล้ว
หลินหว่านชิวส่งเด็กสาวกลับบ้าน ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว
หลิวหรูอี้โทรหาเธอมาสิบกว่าสาย แต่พอเธอกลับถึงบ้าน หลิวหรูอี้ก็แค่ยิ้มๆ เข้ามาหา ใช้ภาษามือถามว่าหิวไหม กลางคืนอยากกินอะไร