เฉินไป๋จ้องพี่สาวอย่างเหม่อลอย สายตาควบคุมไม่ได้กวาดไปมาบนตัวเธอ ราวกับยังลังเลว่าจะจ้องตรงไหนดี
เจียงซิงหลานรู้สึกได้ถึงสายตาของเขา จึงถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ผ้าขนหนูที่ห่มอยู่ไถลลงมาเล็กน้อย เธอรีบคว้าไว้ทัน
บังเอิญเจอสาวสวยเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ฉากคลาสสิกที่เจอบ่อยในการ์ตูนญี่ปุ่น เฉินไป๋ดูจนชินชาไปแล้ว ได้แต่บ่นว่าแปลกใจอะไรขนาดนั้น
แต่การได้เห็นด้วยตาตัวเอง มันคนละเรื่องเลย
สมควรแล้ว เพื่อนเอ้ย
สมควรจริงๆ
ถ้าเป็นคนแปลกหน้าก็คงไม่เป็นไร แต่ดันเป็นคนรู้จัก ทั้งที่ไม่สนิทกันสักเท่าไหร่
ฉากแบบนี้มันรับมือยากจริงๆ
เพราะจู่ๆ มาเห็นเธอในสภาพแบบนี้ ต่างจากตอนที่เจอกันปกติที่เธอดูเป็นสาวสวยสายผู้ใหญ่ที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น มากเกินไปจริงๆ
เฉินไป๋อดทนอยู่นาน ใช้ความพยายามอย่างมาก กว่าจะละสายตาจากพี่สาวที่ห่มผ้าขนหนูอยู่ได้
เจียงซิงหลานยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น กะพริบตาปริบๆ
ตอนอาบน้ำก็เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองดูไม่ปกติ เพิ่งตัดสินใจว่าต่อไปจะคิดถึงผู้ชายคนนี้น้อยๆ……
แล้วเขาตามมาถึงบ้านได้ยังไงเนี่ย?!
คำอธิษฐานวันเกิดอายุ 22 ปีของเธอ มันแม่นไปหน่อยแล้วมั้ง?!
หญิงสาวจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย
“นายเข้ามาได้ยังไง……”
“นายเป็นคนที่มาเช่าห้องคนนั้นเหรอ?”
“แล้วนายสองคนรู้จักกันได้ยังไง?”
เจียงซิงหลานแทบจะสติแตก คำถามมากมายที่อยากถาม แต่สมองกลับช็อตไปกับฉากตรงหน้า คิดอะไรไม่ออกเลย
คิดอะไรก็ไม่ออก
“เฉิน, เฉินไป๋ นายทำไมไม่พูดอะไร?”
“เอ่อ ไปเปลี่ยนชุดก่อนเถอะ” เฉินไป๋หันหน้าหนี พูดเสียงเบา