เฉินเสี่ยวไป๋รู้สึกจู่ๆ ก็เหนื่อยขึ้นมา
ที่เขาลงสมัครตำแหน่งประธานนักเรียน ก็เพราะคิดว่างานนี้สบายๆ ไม่มีอะไรต้องทำทั้งวันทั้งคืน
แต่ผลปรากฏว่าพวกผู้ชายในห้องเรียนของเขาไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันนัก วันๆ เดียวก็อารมณ์เสียไปเรื่อย แล้วพออาจารย์ที่ปรึกษาเห็นเข้า ก็จะสั่งงานให้เขาไปจัดการ
พูดได้แค่ว่า นักศึกษายุคนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน
เขาคนนี้ที่เป็นประธานนักเรียน เพื่อส่วนรวมของห้องเรียน อุตส่าห์เสียสละไปมากมายแค่ไหน
เพิ่งหันหลังกลับไป ก็เห็นหวังเซี่ยวเช่อเอี้ยวหน้ามา จ้องเขานิ่งๆ
“เธอกับหลินหว่านชิว รู้จักกันตั้งแต่เกิดเลยเหรอ?” หวังเซี่ยวเช่อถาม “งั้นก็แปลว่าเธอเห็นเธอคนนั้นตั้งแต่เด็กยันโตหมดเลยสิ”
“ใช่”
“กู้อี้อี๋ล่ะ?”
“รู้จักตอนมัธยมปลาย”
“เจียงซิงหลานล่ะ?”
“รู้จักตอนมหาวิทยาลัย” เฉินไป๋ตอบทีละคำเบาๆ
“……”
หวังเซี่ยวเช่อกะพริบตาปริบๆ อย่างเหม่อลอย
จู่ๆ เขาก็นึกถึงกระทู้บนเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยเมื่อสองวันก่อน
ที่บอกว่าปีนี้เป็นปีที่ทิวทัศน์ของมหาวิทยาหยูหางสวยที่สุด เพราะสาวสวยมีทุกปี แต่สาวสวยขนาดที่ทำให้คนมองแล้วละสายตาไม่ได้นั้นไม่ใช่ทุกปีจะมี และถ้าโชคไม่ดี สองสามรุ่นก็อาจไม่มีสักคน
แต่ปีนี้ มหาวิทยาลัยหยูหางดันมีครบสามคนในรุ่นเดียว
เขาหันไปมองเฉินไป๋
ไม่ใช่สิ...เฉินไป๋!
แกเพิ่งปีหนึ่งก็ใช้ชีวิตเลิศเลอขนาดนี้แล้ว ปีสองปีสามแกจะทำอะไร?
ไปจีบคนต่างดาวเหรอยังไง?!
แกเพิ่งเข้าเรียนก็ไปมีอะไรกับสาวสวยที่สุดสามคนแล้ว ถ้ารู้จักกันมากขึ้นอีกจะเหลือเหรอ?
เขาไม่ได้พูดอะไรอีก แค่นั่งลงบนเก้าอี้อย่างเหม่อๆ นิ่งสนิทเหมือนรูปปั้น
หวังเซี่ยวเช่อไม่เหมือนคุณฉินที่ปักธงไว้ พอผ่านไปสักพักก็เริ่มกลับมาดีขึ้นบ้าง แล้วพูดเบาๆ ว่า
“ต่อจากนี้พวกเราสามคนโสดก็กอดกันอุ่นๆ ไปก่อนเถอะ”
ความภูมิใจสุดท้ายของคุณฉินทำให้เขาแทบอยากพูดออกไปว่า ตัวเองไม่มีทางโสดไปตลอดชีวิตแน่ แต่สถานการณ์ตอนนี้ พวกเขาต้องสามัคคีกัน งั้นก็เลยไม่พูดอะไร
เฉินไป๋พูดว่า “ฉันก็โสดเหมือนกันนะ”
“หุบปากไปเลย!” ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน
ในหอพักเงียบไปอีกรอบ จางอานที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ยกมือขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ก็ยังลังเลอยู่