ประตูถูกปิดลงอย่างแผ่วเบา
เฉินไป๋ตั้งสติได้เต็มที่ นั่งลงบนโซฟาคนเดียว ในใจชั่วขณะรู้สึกสับสนไม่น้อย
พี่สาวคือพี่แท้ๆ ของเย่าเย่า...
นั่นก็หมายความว่า พี่สาวเป็นหัวหน้าครอบครัวมาตั้งแต่พ่อแม่จากไปตั้งนานแล้ว
เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ตอนนี้ยังเด็กขนาดนี้ ยิ่งตอนนั้นอายุน้อยกว่านี้ คนเดียวจะฝ่าฟันมาอย่างไรได้?
ต้องรับมือกับความเศร้าที่ไร้พ่อแม่ ต้องประคับประคองชีวิตของตัวเองและน้องสาว แถมที่โรงเรียนยังแบกรับความกดดันมหาศาลขนาดนั้น
ตอนที่พวกนั้นปล่อยข่าวลวงแพร่ข่าวกัน ตอนนั้นคิดถึงบ้างไหมว่าพี่สาวใช้ชีวิตลำบากขนาดนี้?
คนที่มีนิสัยบริสุทธิ์และเข้มแข็งขนาดนี้ ดันโดนปล่อยข่าวแบบนั้น
น่าขยะแขยงจริงๆ
ไม่ทันรอนาน เย่าเย่าขยับก้น เดินออกมาจากห้อง แล้วก็พุ่งตัวลงบนโซฟากินขนมสายไหมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"พี่ชายคะ รู้ไหม?" เด็กน้อยเงยหน้ามองเขา
"เป็นอะไร?"
"ตอนพี่สาวตีหนูเมื่อกี้ ในหัวนางแย่สุดๆ เลย"
เฉินไป๋กลั้นยิ้มสุดแรง "นี่คุณตั้งใจจะจองเวรจองกรรมกับพี่สาวไว้ตอนโตแล้วสินะ"
หลี่เหลียนเจี๋ย: พ่อครับ ตอนนั้นหมัดของท่านไม่เร็วพอ แถมยังไม่แรงพออีก! .เจพีจี
"หนูไม่กลัวพี่สาวหรอก แค่หนูยังไม่โตเท่านั้นเอง" เย่าเย่าพูดต่อ
เฉินไป๋พยักหน้า
"พี่ชายคะ เมื่อกี้หนูล้อเล่นน่ะ"
เด็กน้อยหลุบตาเบาๆ พูดเสียงแผ่ว "จริงๆ แล้วพี่สาวไม่ดุร้ายเลยสักนิด นางอ่อนโยนมาก แถมยังโดนแกล้งง่ายอีกต่างหาก..."
"ที่นางตีหนูเป็นเพราะจำเป็น ตอนก่อนๆ หลังตีหนูเสร็จ นางแอบร้องไห้บ่อยๆ"
เฉินไป๋ยิ้มบางๆ ยื่นมือลูบหัวเย่าเย่า "ฉันรู้แล้ว"
เขาถามด้วยความสงสัย "งั้นถ้าเธอทำตัวดีๆ พี่สาวก็ไม่ต้องตีเธอแล้วไม่ใช่เหรอ?"