จากนั้นก็เข้าสู่ช่วงพิธีการตามสูตรเดิม
ผู้บริหารโรงเรียนขึ้นพูด ก็ตบมือ
ผู้บริหารเริ่มแนะนำแขกผู้มีเกียรติ ก็ตบมือ
มีคนหนึ่งลุกขึ้นยืน ก็ตบมือ
ลุกขึ้นอีกคนหนึ่ง ข้างล่างก็ตบมือตาม
เฉินไป๋ยิ่งดูยิ่งเบื่อหน่าย จึงหันข้างไปก่อกวนชิวชิวต่อ
อาจารย์ที่ปรึกษาของห้องนิติศาสตร์สองที่หน้าตาดุ ๆ คนนั้นมองเขาแวบหนึ่ง อดทนไว้ แล้วก็ไม่ยุ่ง
เด็กนักเรียนคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา
เธอกอดแขนไว้ข้างหน้า ก้มหน้าลง เริ่มครุ่นคิด
ผู้ชายคนนี้ยิ้มท่าทางเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ ส่วนเด็กผู้หญิงในห้องเธอคนนี้ก็ได้แต่ก้มหน้าตอบรับแผ่วเบา...
ดูยังไงก็เหมือนกำลังจีบหลินหว่านชิว…
ถ้าเธอทำเป็นไม่เห็นจะดีจริง ๆ เหรอ?
รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาที่ไร้ความสามารถ ไม่ต่างจากสามีในหนัง
กำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ผู้ชายคนนั้นก็เดินมาหา
“อาจารย์ครับ เธอยังฟื้นไม่เต็มที่ ผมจะประคองเธอเดินหน่อย ไม่มีปัญหานะครับ?” เฉินไป๋ถาม
“……อื้ม”
เฉินไป๋พอใจแล้วก็เดินกลับไป
“ชิวชิว ข้อเท้าเจ็บไหม?” เฉินไป๋ถาม
หลินหว่านชิวก้มหน้าลง ปลายเท้าเขย่าไปมาซ้ายขวา “ก็ปกติดี”
เฉินไป๋ถอนหายใจ “ดื้อจนเอาอะไรมาหักไม่ได้เลยเธอ”
หญิงสาวหันหน้าหนี ไม่สนใจเขา
เฉินไป๋มองท่าทางที่เธอหันหน้าหนี ก็อดยิ้มไม่ได้ เปิดโหมดเซลฟี่ ถ่ายรูปคู่หนึ่งภาพ
ในรูป หลินหว่านชิวแม้จะหันหน้าไปทางอื่น แต่สายตากลับเหลือบมองมาทางเขา
...ชิวชิวสวยจริง ๆ นะ
ครู่ต่อมา หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ “เรื่องแบบนี้ ในชาตินี้เรา ก็ได้เจอแค่ครั้งเดียว”
เฉินไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า
หลินหว่านชิวทำหน้าตาย เก็บผมเส้นที่หลุดออกมาข้างแก้มไปไว้หลังหู แล้วก้มหน้าพูด “...ก็แค่กลัวว่าเธอจะมีเรื่องเสียดาย”
เฉินไป๋เกือบลืมหายใจ
กอ...กอบกู้ราชวงศ์ฮั่นจำเป็นต้องใช้เขาจริง ๆ เหรอ?
จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าอัครมหาเสนาบดีผิดหวังในตัวเขา เฉินไป๋รีบส่ายหัวปัด
ต้องอดทนไว้
“อิอิ ชอบดูสองคนนี้อยู่ด้วยกันจังเลย” เสียงของฉือกั๋วดังมาจากข้างหลัง
เฉินไป๋ตกใจ “เธอโผล่มาตอนไหนเนี่ย?!”