“ชิวชิว” เฉินไป๋เอ่ยเบา ๆ
“หืม?” หลินหว่านชิวสีหน้าเฉยเมย แต่เสียงกลับสั่นเล็กน้อย
“ถ้าให้ฉันเลือกอีกครั้ง ฉันจะไปกับเธอแน่นอน”
เฉินไป๋กุมมือเธอแน่น มือของหญิงสาวสั่นเบา ๆ อีกสองครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ กุมกลับ
“……ฉันรู้” หลินหว่านชิวพูด
เฉินไป๋เผยอยิ้มมุมปาก
“ประสบการณ์ในอดีตไม่ได้นำแต่ความเจ็บปวดมาให้ฉัน อย่างน้อยมันก็หลอมให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น”
“เพราะฉะนั้นไม่ต้องเป็นห่วงฉันอีกแล้ว ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเถอะนะ?”
หญิงสาวเม้มริมฝีปาก แล้วพยักหน้าเบา ๆ ขนตายาวสั่นไหวภายใต้แสงแดด
เฉินไป๋รู้มาตลอดว่า ชิวชิวมีใบหน้าที่ใครเห็นก็ต้องหยุดหายใจ ใครเป็นผู้ใหญ่เห็นก็ต้องชม คนรุ่นเดียวกันที่ตามจีบเธอก็ไม่เคยขาด
ถึงเขาจะเห็นเธอมาตั้งแต่เด็ก จนเริ่มชินไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังเผลอมองเธอเพลินเป็นประจำ
แต่เขาก็ยังประเมินพลังการแต่งตัวชุดนี้ของหลินหว่านชิวต่ำไป
บนอัฒจันทร์ผู้ชมต่างมองเธออยู่แล้ว พอทั้งคู่จับมือกัน ก็แทบจะไม่มีข้อยกเว้นอีกต่อไป
มหาวิทยาลัยหยูหางมีคณะประมาณสี่สิบกว่า มีสาว ๆ ออกมาถือป้ายชื่อคณะทุกคณะ ซึ่งแน่นอนว่าต้องเป็นคนที่มีใบหน้าสวยที่สุดเท่าที่จะหาได้
ตอนแรกยังมีนักข่าวตามถ่ายสาวถือป้ายคนอื่น ๆ แต่พอถึงตอนนี้ กลุ่มนักข่าวที่ตั้งสติได้ก็ไม่มีใครไปถ่ายคนอื่นอีกแล้ว
เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างดังขึ้น เฉินไป๋ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วโบกมือไปทางฝั่งนั้น กลุ่มคนตรงนั้นก็เงียบลงทันที
เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่ามีคนหน้าด้านขนาดนี้
ทั้งคู่เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ นักข่าวหลายคนเดินถอยหลังอยู่ตรงหน้าทั้งคู่ เลนส์กล้องจับจ้องพวกเขาแน่น
เฉินไป๋กระตุกมุมปาก หันไปทางหญิงสาวแล้วพูดว่า “ชิวชิว เธอตกลงคืนดีกับฉันแล้วหรือยัง?”
“ยังไม่เลย……” หลินหว่านชิวกัดริมฝีปากมองเขา “ต่อให้เธอจะปัดเศษยังไง ก็ปัดยี่สิบเปอร์เซ็นต์ทิ้งไม่ได้นะ”
เฉินไป๋อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “เดี๋ยวบ่ายนี้ก็คงมีข่าวว่าเราเป็นแฟนกันแล้ว พวกเขาคงคิดไม่ถึงว่าเธอยังไม่ตกลงคืนดีกับฉัน”