เช้าวันรุ่งขึ้น เป็นวันซ้อมใหญ่ฝึกทหาร
เฉินไป๋เปลี่ยนเสื้อผ้าตั้งแต่เช้าตรู่ ตั้งใจยืนมองกระจกอยู่สองสามที ก่อนจะหันไปมองเจียงซิงหลานที่นั่งอยู่บนโซฟา
“พี่สาว ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง?”
เขายังไงก็ไว้ใจรสนิยมการแต่งตัวของตัวเองไม่ได้ เหมือนที่ไว้ใจฝีมือทำอาหารของตัวเองไม่ได้
เวลาสวรรค์ปิดประตูบานหนึ่งให้คุณ มันมักจะปิดสนิทจนเปิดไม่ได้เลย
หัวแข็งแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์
เจียงซิงหลานได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น เห็นเฉินไป๋ใส่ชุดที่เธอซื้อให้ ก็ตะลึงไปพักใหญ่
แล้วก็ค่อย ๆ พยักหน้าเบา ๆ
“ทำเป็นลวก ๆ จัง” เฉินไป๋พูดเล่น
พี่สาวค่อย ๆ ก้มหน้าลง มองปลายนิ้วตัวเอง แล้วพูดเสียงเบา “...หล่อมากเลย”
คราวนี้เป็นเฉินไป๋ที่พูดไม่ออก
หน้าด้านแค่ไหน ก็ทนคำชมตรง ๆ แบบนี้ไม่ไหว ยิ่งเป็นเรื่องรูปร่างหน้าตาด้วย
รู้อยู่แล้วว่าพี่สาวตรงไปตรงมาแบบนี้ แล้วจะถามไปทำไมให้เสียรู้
ดีที่หลังจากชิวชิวข้อเท้าแพลง เขาถูกสามคนผลัดกันง้างเจตจำนงแห่งวิถีอยู่เรื่อย ๆ ตอนนี้พอจะฝึกฝนจนชินแล้วบ้าง
เฉินไป๋ลูบหน้าอกตัวเอง ยิ้มบาง ๆ ให้พี่สาว แล้ววิ่งไปเคาะประตูห้องชิวชิว
เจียงซิงหลานก็แอบลูบหน้าอกตัวเองเบา ๆ แล้วอยู่ดี ๆ ก็รู้สึกว่าการเลือกเสื้อผ้าให้ผู้ชายคนหนึ่งมันให้ความภูมิใจจริง ๆ
เปิดโน้ตบันทึก อยากดูว่าจะซื้อให้เฉินไป๋อีกสักชุดได้ไหม
...เงินไม่พอ
หญิงสาวยิ้มขื่น ๆ แล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า
คงต้องรอเงินเดือนออกก่อน
...
“ชิวชิว ฉันจะเข้าไปแล้วนะ” เฉินไป๋เคาะประตูเบา ๆ สองที
“อื้ม” เสียงของหลินหว่านชิว
เฉินไป๋ยิ้มกว้างแล้วผลักประตูเข้าไป เห็นหญิงสาวหันหน้ามามองเขา ก็ตะลึงไปอีกครั้ง
หลินหว่านชิวไม่ได้ใส่ชุดนอนแล้ว แต่เป็นชุดเดรสยาวสไตล์ฝรั่งเศสสีขาว กระโปรงพองฟู ชั้นของผ้าโปร่งบางซ้อนกันหลายชั้น ดูเหมือนดอกไม้ที่กลับหัว
มองขึ้นไป เห็นกระดูกไหปลาร้าที่งดงามประณีต คอมีสร้อยเส้นเล็ก ๆ ที่ดูไม่เด่นชัด แต่กลับยิ่งขับให้คอและกระดูกไหปลาร้าดูสวยขึ้น