เฉินไป๋เดินไปที่สนามกีฬาตามที่อาจารย์ที่ปรึกษาบอกไว้
ครั้งก่อนที่มาฝึกทหารก็คือครั้งก่อนนั่นแหละ
เดี๋ยวก็จะจบอยู่แล้ว
“สวัสดีครับอาจารย์!” เฉินไป๋ยิ้มแย้มทักทายอาจารย์ที่ปรึกษา
“เอานี่ไป” อาจารย์ที่ปรึกษายื่นเอกสารให้เขาฉบับหนึ่ง บนนั้นเขียนขั้นตอนการซ้อมใหญ่และงานต้อนรับน้องใหม่เอาไว้
โดยพื้นฐานก็คือกิจกรรมอะไรกี่โมงถึงกี่โมง ต้องรวมตัวตอนไหน ยืนตรงไหนตอนรวมตัว
“ลำบากเธอช่วยบอกเพื่อนๆ หน่อยนะ พอถึงวันนั้นค่อยแปะประกาศในกลุ่มอีกที” อาจารย์ที่ปรึกษาพูดเสียงเบา
“อาจารย์จำสลับคนแล้วล่ะครับ ผมเป็นประธานนักเรียน” เฉินไป๋ยักไหล่ แล้วส่งคางชี้ไปทางเด็กตัวเล็กที่ยืนอยู่แถวหน้าของแถว “เธอต่างหากที่เป็นหัวหน้าห้อง”
อาจารย์ที่ปรึกษานิ่งไป
อยู่นานกว่าจะพูดขึ้นมาว่า “งั้น... นักเรียนเฉินไป๋ เธอช่วยไปบอกเพื่อนๆ แทนเธอทีเถอะนะ
นักเรียนจื่อเพ่ยไม่ค่อยเป็นที่เชื่อถือของคนในห้องเท่าไหร่ ทุกครั้งที่รวมตัวห้องเราเอาแต่ล่าช้า ถ้าแบบนั้นต่อหน้าผู้บริหารทั้งโรงเรียนล่ะก็ ฉันจะโดนหักเงินเดือนเอาได้”
“ผมจะไปทำแบบนั้นต่อหน้าหัวหน้าห้องได้ยังไงล่ะครับ? เกินหน้าที่ไปไกล” เฉินไป๋รีบส่ายมือ “ผมไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก”
อาจารย์ที่ปรึกษากัดริมฝีปาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
“นักเรียนเฉินไป๋... เธอสนใจจะสมัครเป็นสมาชิกพรรคไหม? อาจารย์จะให้โควต้าพิเศษเธอ”
“ก็สนใจอยู่ครับ”
เฉินไป๋พยักหน้า “ว่าแต่ผมมีเรื่องอยากจะขอลาอาจารย์อย่างหนึ่งครับ”
“ว่าเลย”
“ช่วงนี้ผมกำลังเริ่มทำธุรกิจของตัวเองนี่ครับ เพราะงั้นต่อไปพวกช่วงอ่านหนังสือเอง เข้าชั้นเรียน หรือตอบคำถามตอนเย็น หรือบางทีอาจจะต้องลางานตอนเรียนบ้าง ขอรบกวนอาจารย์ช่วยผ่อนผันให้หน่อยนะครับ”
“ได้”
เฉินไป๋พูดต่อ “แล้วก็กู้อี้อี๋...”
“ทางบ้านเธอติดต่อมาบอกฉันก่อนแล้วล่ะ”
เฉินไป๋พยักหน้าอย่างพอใจ “อาจารย์ใจดีจริงๆ เลยครับ”
อาจารย์ที่ปรึกษาทำหน้าร้องไห้ไม่ออก เรียงคำพูดไม่ออก ชี้ไปที่แถวนักเรียนแล้วพูดว่า “งั้นอย่างนั้น... ที่ให้เธอช่วยหัวหน้าห้องเรื่องนี้...”
เฉินไป๋มองไปทางนั้น แล้วจู่ๆ ก็พูดขึ้นมาอย่างจริงจัง
“แย่มากเลยครับ”
“พวกเขาทำแบบนี้กับหัวหน้าห้องได้ยังไงกัน?”