หลายวันต่อมา เฉินไป๋ไม่เห็นกู้อี้อี๋อีกเลย
ข้อความที่ส่งไปก็เหมือนโยนขวดลงทะเล ทุกครั้งไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหนกว่าจะได้รับคำตอบกลับมา
สองสามวันต่อมา ถึงวันแสดงดอกไม้ไฟ
หนึ่งทุ่มตรง
เฉินไป๋ยืนอยู่หน้าประตูห้องเช่า ก้มลงมองโทรศัพท์ มองดูข้อความเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
เฉินไป๋: คุณป้าไม่ให้ลาหยุดให้เธอเหรอ?
กู้อี้อี๋: ไม่ให้เลย
กู้อี้อี๋: พวกพี่ไม่ต้องห่วงฉันแล้วนะ อย่าลืมถ่ายรูปส่งให้ฉันด้วยล่ะ
เฉินไป๋: อย่าแอบร้องไห้คนเดียวล่ะ
กู้อี้อี๋: ฉันจะไม่ร้อง!
เฉินไป๋ส่งสติกเกอร์ไป แล้วก็ค่อย ๆ ก้มหน้าลง
คิดในใจว่า จะไม่รู้จักเธอได้ยังไง?
บนโลกนี้ คนที่พูดว่าเธอมองโลกในแง่ดีมีเป็นล้าน ๆ
แต่คงมีแค่ฉันคนเดียวที่รู้ว่า แท้จริงเธอก็แอบร้องไห้เหมือนกัน
มือที่ถือโทรศัพท์ของเฉินไป๋กำแน่นขึ้นเล็กน้อย
ยังจำตอนที่ไปซื้อของ คุณหนูใหญ่บอกว่าจะไปดูดอกไม้ไฟด้วยความดีใจกระโดดโลดเต้นได้
คุณหนูใหญ่รอคอยมันมานานแล้ว
คุณหนูใหญ่ในชาตก่อน ก็รอคอยมานานเหมือนกัน
เฉินไป๋ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ แล้วพิมพ์ต่อไป
“ถ้าแผนการราบรื่น เธอจะได้เป็นอิสระในไม่ช้า”
คิดแล้ว ก็ลบออกทีละตัว ไม่ได้ส่งไป
พูดน้อย ทำมาก
หลังจากเกิดใหม่ แม้ฐานะทางบ้านของกู้อี้อี๋จะสร้างแรงกดดันให้เขามาก แต่เขาไม่เคยกลัว
เพราะในชาตก่อน แม่ของกู้อี้อี๋ก็คอยขัดขาเขาไม่น้อยเหมือนกัน
นั่วซิงกรุ๊ปใหญ่โตจนน่ากลัว แต่ก็ไม่ได้ไม่มี “เพื่อนร่วมวงการ” ในชาตก่อนเขายังเอาตัวรอดอยู่ตรงกลางได้