พี่สาวเหนื่อยจนหนังตาต่อสู้กัน พอเสร็จธุระก็กลับไปนอนพักเอาแรง บอกว่าเดี๋ยวตอนงานเลี้ยงตอนค่ำเริ่มต้องกลับมาดูแลอีก
ยุ่งจริงๆ
...
หนึ่งทุ่มตรง เฉินไป๋ยืนอยู่หลังเวที มองกลุ่มคนกำลังเตรียมงานกันอย่างชุลมุน
คุณฉินตั้งใจคุมงานหน้างานมาก เดินประสานงานไปทั่ว ใบหน้าเผยรอยยิ้มน้อยๆ อย่างภาคภูมิใจ
มีความสุขกับการได้ทำอะไรแบบนี้สินะ
ฉินเฉิงเหยาเห็นเขาหิ้วกล้องตัวเดียวมาคนเดียว ต้องเลิกคิ้วขึ้น
"ไอ้เฉิน นายเดือนหนึ่งมีค่าขนมแค่หกร้อย จะกล้าซื้อกล้องได้ยังไงนะ?"
เฉินไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กำลังจะเอ่ยปาก
"พอแล้ว นายหุบปากไปเลย" ฉินเฉิงเหยาพูดขึ้น
เห็นแก่ที่คุณฉินยุ่งมาทั้งบ่าย เฉินไป๋ก็ไม่อยากแหย่ให้มันโมโห กำลังจะชวนคุยเรื่องอื่น จู่ๆ ก็รู้สึกว่าขาถูกโอบกอดแน่น
ก้มหน้ามอง ก็เห็นเย่าเย่าลืมตากลมโตใสซื่อ ส่งยิ้มหวานให้เขา
"พี่ชาย!"
"จู่ๆ ก็โผล่มาอุ้มขา ทำเอาตกใจหมดเลย" เฉินไป๋พูดยิ้มๆ
"อยากให้พี่เซอร์ไพรส์ไงล่ะ"
เฉินไป๋ลูบหัวเย่าเย่าเบาๆ
เจ้าเด็กน้อยคนนี้... โตขึ้นมาคงทำให้ใครต่อใครหลงใหลไม่น้อยเลยทีเดียว
"พี่ชิวชิวของหนูมาถึงหรือยัง?"
"พี่ชิวชิวยังนอนอยู่! หนูว่าเมื่อคืนพี่เขาคงคิดว่าวันนี้จะได้มาถือป้ายข้างๆ พี่ชาย เลยตื่นเต้นจนนอนไม่หลับไป"
"..."
ประมาทไปหน่อย ไม่ได้ตั้งตัว
ถึงชิวชิวจะไม่มาอยู่ตรงนี้ แค่เอ่ยชื่อก็ยังสั่นคลอนเจตจำนงแห่งวิถีของเขาได้ แล้วแบบนี้จะรับมือยังไง?
เจียงซิงหลานเดินตามหลังน้องสาวมาตลอดทาง ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามา แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขา
"มันดื้อจะมาดูงานเลี้ยงตอนค่ำสักครั้ง ฉันบอกว่าไม่มีอะไรน่าดู มันก็ไม่ฟัง"
หญิงสาวพูดจบ ก็ค่อยๆ ก้มหน้าลงช้าๆ
จริงๆ แล้วไม่อยากให้เย่าเย่ามาเที่ยวเลย เย่าเย่าบอกว่าก่อนจะจากไป อยากลองทำอะไรที่ยังไม่เคยทำบ้าง
เธอที่เป็นพี่สาวคนนี้ ปฏิเสธน้ำใจน้องไม่ลงจริงๆ
"เด็กเล็กก็แบบนี้แหละ" เฉินไป๋พูด