เฉินไป๋คาดไม่ถึงเลยว่า ชาติก่อนถูกคุณหนูใหญ่จับถือคู่มือการใช้งานไว้ก็พอทน
แต่ชาตินี้ ดันถูกพี่อี้อี๋จับอยู่ในกำมือได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้อีก
เห็นไหมล่ะ ถ้าไม่พยายามเสริมสร้างเจตจำนงแห่งวิถีให้มั่นคง ก็จะกลายเป็น "ของเล่น" ของพี่อี้อี๋ แล้วก็โดนพี่อี้อี๋หยอกจนหน้าร้อนหูร้อนอยู่เรื่อยไป
คุณหนูใหญ่น่ะถนัด "รังแกคน" มาก
"ฮัลโหล?" น้ำเสียงคุณหนูใหญ่ยิ่งทระนง
"...อยากดู"
เฉินไป๋หยุดไปครู่หนึ่ง นึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่จุดดอกไม้ไฟให้พี่อี้อี๋ ทั้งสองคนก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย จึงพูดออกไปโดยไม่ทันคิด
"ที่จริงก็...คิดถึงเธอน่ะ"
เกือบเจ็ดปีที่อยู่ด้วยกันทุกวัน คุณหนูใหญ่กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาไปแล้ว พอไม่ได้เจอกันก็อดคิดถึงไม่ได้เป็นระยะๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างในใจหายไป
พอคิดดูตอนนี้ ตอนนั้นถึงกับเคยคิดว่าจะไม่ให้ตัวเองไปพัวพันกับคุณหนูใหญ่อีก
ทำไม่ได้หรอกน่า
ปลายสายจู่ๆ ก็เงียบไป
เฉินไป๋มองหน้าจอ ยังคงอยู่ในระหว่างการสนทนา
คิดว่าถูกวางสายไปแล้วซะอีก
"ฮัลโหล?" เขาเรียกอย่างสงสัย
"เธอเธอเธอ...เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง?!"
เสียงคุณหนูใหญ่ดูตื่นตระหนกเล็กน้อย แล้วก็เบาลงเรื่อยๆ "มีใครเขาพูดกับผู้หญิงแบบนี้กัน..."
เฉินไป๋มองวอลเปเปอร์มือถือตัวเอง เห็นคุณหนูใหญ่ที่ไว้ผมหางม้าสูง ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ จู่ๆ ก็ยิ้มมุมปากขึ้นมา
"พูดความจริง"
เงียบไปนานอีกครั้ง เหมือนได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งพุ่งตัวลงบนเตียง
เสียงก็เริ่มอู้อี้ เหมือนเอาหน้าซุกอยู่ในหมอน
"ฉันก็คิดถึง...เหมือนกันนิดหน่อย"
"จริงเหรอ" เฉินไป๋รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที
"...ไม่ใช่"
เฉินไป๋: ?
เธอจะมาหลอกความรู้สึกฉันแบบนี้เหรอ?
แล้วก็ได้ยินเสียงอู้อี้ของผู้หญิงคนนั้นดังขึ้นอีก:
"ไม่ใช่นิดหน่อย"
"เฉินเสี่ยวไป๋..."
"ฉันคิดถึงเธอมาก"
เฉินไป๋พูดไม่ออกไปชั่วขณะ คุณหนูใหญ่ก็ไม่พูดอะไร ได้ยินแต่เสียงหัวใจเต้นของตัวเองในหูฟัง รวมถึงเสียงหายใจแผ่วเบาและผ่อนคลายของผู้หญิงคนนั้น
ลอดออกมาจากหูฟัง ผ่านเข้ามากระทบหัวใจที่กำลังเต้นไม่เป็นจังหวะของเขา