วันก่อนวันส่งท้ายปีเก่า
ที่หน้าประตูห้องเช่าติดกลอนคู่และตัวอักษร"ฟู"ไว้แล้ว กลอนคู่เป็นฝีมือกู้อี้อี๋เขียนเอง ดูแล้วสวยกว่าที่เพื่อนบ้านซื้อมาเสียอีก
คุณหนูใหญ่ชอบพูดว่าตัวเองมือไม้ไม่ถนัด แต่กลับเก่งเรื่องเต้นรำและเรื่องแปลกๆ แบบนี้ซะอย่างนั้น
มีแค่ตัวอักษรที่เขียนผิดหนึ่งตัว เฉินไป๋ไม่กล้าบอก
เฉินไป๋นั่งอยู่บนโซฟา กอดคอมพิวเตอร์ไว้ วางแผนขั้นตอนการเริ่มธุรกิจของตัวเองในอีกครึ่งปี
บางครั้งก็รู้สึกว่าตัวเองเข้าใจทุกอย่าง บางครั้งก็จู่ๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่รู้อะไรเลย
จะบรรยายความรู้สึกตอนเพิ่งเตรียมจะเริ่มธุรกิจยังไงดีล่ะ?
มือซ้ายนี่คือเมาส์ มือขวานี่คือคีย์บอร์ด
คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามนายคือ Faker
เอาล่ะ ไปโซโล่ฆ่าเขาเลย
เฉินไป๋ขยี้ขมับ เพิ่งถอนหายใจ โถงทางเข้าก็มีเสียงกุญแจหมุนดังขึ้นมา
"ฉันกลับมาแล้วน้า!"
คุณหนูใหญ่สวมเสื้อเสื้อกันหนาวสีขาว มือทั้งสองข้างถือถุงใหญ่คนละถุง เดินเหมือนนกเพนกวิน เซไปเซมาเข้าประตูมา
เพราะว่าห้องชั้นบนสุดค่าเช่าถูก สองปีมานี้ทั้งสองคนจึงอยู่ที่ชั้นหกมาโดยตลอด
ค่าเช่าถูกลง ก็ต้องแลกกับความเหนื่อยแบบตอนต้องขนของแบบนี้ ให้ตายเถอะ
เฉินไป๋เห็นหน้าสาว ก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วก็หุบยิ้มลง รับถุงของจากมือสาว
หนักกว่าที่เห็นอีก
"ทำไมไม่เรียกฉันลงไปช่วยล่ะ?"
"ไม่อยากรบกวนนายไง" ดวงตาสีเหมือนองุ่นของคุณหนูใหญ่กะพริบ "อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้ถือไม่ไหวซะหน่อย!"
เฉินไป๋ไม่ตอบอะไร กู้อี้อี๋ยิ้มเบาๆ เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น แล้วก็เปิดซิปเสื้อเสื้อกันหนาวเสียงดังฉึ่ก โยนเสื้อลงบนโซฟา
ข้างในใส่เสื้อคอสูงสีดำรัดรูปเผยให้เห็นทรวดทรงที่งดงามและเอวบางของสาว ได้โค้งเว้าที่ผู้ชายทุกคนต้องหันมามอง
คุณหนูใหญ่ชอบใส่เสื้อแบบนี้ในหน้าหนาว ก็มีต้นทุนพอ
สายตาเฉินไป๋เผลอเลื่อนไป มองทีหนึ่ง แล้วก็มองอีกที สุดท้ายก็ค่อยๆ เบนสายตาออกไป
สาวก้มลง มองคอมพิวเตอร์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เกาหัว มองไม่เข้าใจ
สาวจู่ๆ ก็หันกลับมามองเขา กัดริมฝีปากพูดว่า "คุณป้าเจ้าของห้องคนนั้นทำให้ฉันโกรธมาก ฉันนึกว่าเธอเป็นคนดีซะอีก!"
"เป็นอะไรไป?" เฉินไป๋วางถุงลงบนโต๊ะกาแฟ ถามด้วยความสงสัย