พี่สาวทำกับข้าวไว้ทั้งหมดหกอย่าง
เฉินไป๋กับเย่าเย่านั่งติดกัน ส่วนหลินหว่านชิวกับกู้อี้อี๋นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ เจียงซิงหลานมาเป็นคนสุดท้ายเลยได้นั่งหัวโต๊ะ
แต่คุณหนูใหญ่ทานข้าวได้ไม่ค่อยอิ่มเอมนัก ชอบเอียงคอมองหลินหว่านชิว แล้วก็ก้มหน้าหลบสายตา
หลินหว่านชิวมองเธอด้วยความสงสัย ขยิบตา ก้มหน้ากินข้าวคำเล็ก ๆ ต่อไป
อร่อยจริง ๆ
โดยเฉพาะตอนบ่ายเพิ่งกินข้าวที่เฉินไป๋ทำไป ตอนนี้ยิ่งรู้สึกว่าอร่อยเข้าไปอีก
เฉินไป๋ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน เลยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เข็นข้าวเข้าปากไม่หยุด
เจียงซิงหลานมองท่าทางของเฉินไป๋ที่กำลังเขมือบสุดชีวิต พยุงคางด้วยมือข้างเดียว บนใบหน้าเย็นชางดงามมีรอยยิ้มที่อิ่มเอม
เย่าเย่ามองพี่สาว แล้วมุมปากก็ผุดรอยยิ้มที่ทั้งเจ็บปวดและจนใจ
“พี่สาว ซุปมะเขือเทศโรยเนื้อน่องนี่ทำยังไงเหรอครับ” เฉินไป๋อดถามไม่ไหว
“คุณชอบกินเหรอ”
“ครับ ผมอยากเรียนทำ”
เจียงซิงหลานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตอบอย่างจริงจัง “ยังงั้น...ลองเรียนอย่างอื่นก่อนดีไหม อันนี้ยากนิดหน่อย”
ไหล่ของสองสาวที่อยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็สั่นสะเทือน
“สองคนนี่ขำอะไรกัน! พวกคุณเกินไปแล้วนะ!” เฉินไป๋ไม่ยอม
เจียงซิงหลานก้มหน้า พูดเสียงเบา “ต่อไปถ้าอยากกิน บอกฉันสักคำก็พอ”
เฉินไป๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง
สองสาวจู่ ๆ ก็หยุดหัวเราะ
เวลาสองทุ่มครึ่ง
พี่สาวกับเย่าเย่ากลับเข้าห้องนอน เหลือเพียงเฉินไป๋กับหลินหว่านชิวในห้องนั่งเล่น
เฉินไป๋นั่งอยู่หน้าโต๊ะน้ำชา ยุ่งอยู่กับเรื่องเว็บไซต์ ส่วนหลินหว่านชิวพิงอยู่บนโซฟา มองหนังสือเล่มนั้นของเย่าเย่าเรื่อง “ชายชรากับทะเล” ต่อไป