เพื่อนที่โตมาด้วยกันของเขาเป็นคนประเภทที่แม้หูจะหนวกสนิท แต่เพราะกลัวว่าเขาจะรู้สึกผิด จึงทนเงียบอยู่คนเดียว
เป็นคนที่ก่อนจะจากไป ยังเตรียมของขวัญวันเกิดให้เขาไว้ล่วงหน้าทุกปี
เขาลำบากแค่ไหนกว่าจะเขียนชะตากรรมของหลินหว่านชิวให้เปลี่ยนไป สาบานไว้ว่าชาตินี้จะปกป้องเธอให้ดี...
แล้วใครมันกล้าทำแบบนั้น?
เฉินไป๋เพิ่งจะเดินออกจากประตูหลัก ก็ถูกหลี่ฉีเฟิงเรียกไว้
"ว่าไง?" เขาหันกลับไปถาม
หลี่ฉีเฟิงเห็นเขาหันมา ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็วิ่งกลับไปที่หน้าห้องทำงาน หยิบขวดเหล้าเปล่ามาหนึ่งใบ
กำไว้ในมือแล้วถามว่า "ไป๋จื่อ จะจัดการใคร? ใครมันรับมือหลินหว่านชิว?"
เฉินไป๋หยุดไปครู่หนึ่ง "...นายเดาได้ยังไง?"
"ผมต้องเข้าใจนายสิ เพื่อนกันมาสามปีมัธยมปลาย เวลามีคนมายุ่งกับนาย กับเวลามีคนมายุ่งกับหลินหว่านชิว สีหน้านายคนละแบบโดยสิ้นเชิง"
หลี่ฉีเฟิงพูดอย่างจริงจังเป็นพิเศษ
เจ้าเฉินไป๋นี่ตอนมัธยมพูดเป็นประจำว่าเกลียดหลินหว่านชิว แต่ในเมืองชางหนานที่วุ่นวายขนาดนั้น ไอ้พวกนักเลงหัวโจกทุกคนเห็นหลินหว่านชิวเป็นต้องเลี่ยงไปคนละทาง ไม่ต้องพูดถึงการไปก่อกวนเลย แค่จะเข้าไปคุยด้วยยังไม่มีใครกล้า
เพราะมีนักเลงคนหนึ่งแค่เดินไปเป่าปากใส่หลินหว่านชิว ก็โดนจับแขวนคอเอาไว้จริง ๆ
"เอาของลงเถอะ นายโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ" เฉินไป๋ถอนหายใจ "ยุคสมัยก็เปลี่ยนไปแล้ว วงการนี้ไม่ใช่เรื่องของการใช้กำลังต่อสู้ รู้จักแต่ลงมือ มันดูไม่เข้าท่าเอาเสียเลย"
"ก็ได้" หลี่ฉีเฟิงโยนขวดเหล้าลงถังขยะ
"แล้วต้องทำอะไร?" หลี่ฉีเฟิงถาม
เฉินไป๋พูดว่า "ฉันไปถอนเงิน นายไปซื้อบุหรี่"
หลี่ฉีเฟิงฟังแล้วงงไปหมด แต่ก็ยังทำตามตรง ๆ
ห้านาทีต่อมา ห้องพักยาม
เฉินไป๋เดินยิ้มแย้มเข้ามา พวกยามวัยกลางคนหลายคนตอนแรกยังท่าทางเกียจคร้าน พอเห็นเขาก็มีทีท่าระวังตัวขึ้นมา
"เข้ามาทำไม?" มีคนถาม
เฉินไป๋ไม่รีบพูดอะไร จากกระเป๋าหยิบซองบุหรี่ยี่ห้อจงหัวออกมา แจกให้คนละสองสามมวน