?
เฉินไป๋ชะงักไปโดยสิ้นเชิง
อยากได้ซี่โครงฉันก็บอกให้แกะไปเลยสิ จะมาอ้อมไปอ้อมมาแบบนี้ทำไม?!
เห็นเขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น สาวน้อยจึงเอ่ยอธิบายเสียงเรียบๆ ว่า
“ฝันร้าย”
เฉินไป๋รู้ว่าหลินหว่านชิวกลัวแมลง เลยปีนขึ้นไปบนโต๊ะ ใช้ไม้ถูพื้นเขี่ยใยแมงมุมลงมาก่อน
“ฝันร้ายอะไร?” เขาถามออกไปอย่างไม่คิด
“ฝันว่าไม่ได้ยิน แล้วก็ต้องจากเธอไป”
สาวน้อยพูดพลางค่อยๆ หลุบตาลง ชิวชิวเป็นคนน้ำเสียงเรียบเฉยมาตลอด แต่ตอนนี้กลับแฝงความเศร้าอยู่บ้าง
“ในฝันตอนนั้นเราสองคนยังไม่คืนดีกัน ฉันอยากจะไปหาเธอสักหน่อย เธอยังว่าฉันน่ารำคาญอีก”
เฉินไป๋เหม่อลอย ปีนไปจนถึงขอบโต๊ะโดยไม่รู้ตัว เกือบจะพลัดตกจากโต๊ะลงมา
โชคยังดีที่ปฏิกิริยาไว ใช้ไม้ถูพื้นยันพื้นไว้ทัน
หลินหว่านชิวตกใจ “ระวังหน่อยสิ”
เฉินไป๋ถอนหายใจเบาๆ ในใจ
ระวังไม่มีประโยชน์หรอก
ต่อให้เดินอยู่บนขอบเหว พอได้ยินคำพูดแบบนี้ก็ต้องเหม่อลอยอยู่ดี
ประโยคที่ว่าเป็นคนน่ารำคาญเมื่อตอนนั้น คือฝันร้ายที่เขาไม่เคยก้าวข้ามมันไปได้จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายของชาติก่อน
ถึงแม้...
ถึงแม้ตอนนั้นเขาจะไม่รู้อะไรจริงๆ แค่รู้สึกว่าหลินหว่านชิวจงใจไม่สนใจเขา เลยหมั่นไส้เล็กน้อย
เฉินไป๋ค่อยๆ นั่งลงบนโต๊ะ พระอาทิตย์นอกหน้าต่างเพิ่งจะขึ้น แสงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามา ทาบลงบนใบหน้าอุ่นๆ
“ในฝันมันเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น” เขาพูด
“อื้ม” หลินหว่านชิวพยักหน้าเบาๆ แต่ก็ยังรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง
“ในฝันได้ช่วยฉันต่อยมันสักหมัดไหม?”
“เคยคิด”
สาวน้อยยังคงหลุบตาลง
แต่ไม่ไหวที่จะลงมือ
“คราวหน้า ถ้าฝันแบบนี้อีก เธอก็จัดการฉันให้ตายเลย ได้ยินไหม?”
ชิวชิวไม่ตอบสนอง เหมือนไม่ได้ยิน
เฉินไป๋กระพริบตา หันไปมองหน้าด้านข้างของสาวน้อย
นี่ถึงขนาดเป็นเรื่องที่ชิวชิวไม่อยากทำเลยงั้นเหรอ?
“ชิวชิว เธอนี่มันดีจริงๆ” เฉินไป๋พูด
“อีกไม่นานก็จะไม่ดีแล้ว” สาวน้อยเหลือบตามองเขา
“ทำไมล่ะ?”
หลินหว่านชิวกัดริมฝีปาก “เธอบอกว่าฉันโตขึ้นแล้วจะกลายเป็นคนไม่ดี”
“เมื่อไหร่กัน...”
“ในคิวคิวไง”
เฉินไป๋รู้สึกขำขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ชิวชิวเป็นคนจำความแค้นเก่งมาตั้งแต่เด็ก
ถ้าเขาเอ่ยปากถาม ชิวชิวคงจำได้แม้กระทั่งตอนที่เขาหลอกเงินค่าขนมของชิวชิวไปเล่นเกมต่อสู้ตอนประถม