หลินหว่านชิวหันหน้าหนีมองไปทางไกล สีหน้าเห็นไม่ชัด
เฉินไป๋มองเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
ก็เพราะโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เขาจึงรู้ดีกว่าคำว่า "นิดหน่อย" ที่ออกจากปากของชิวชิวผู้มีนิสัยเอาแต่ใจขนาดนี้ มันแฝงไว้มากมายแค่ไหน
ความเหนื่อยล้าจากการฝึกทหารหลายวันมานี้ เรื่องสนุกๆ ที่เพื่อนร่วมชั้นพูดคุยกัน ท้องฟ้ายามเย็นเมื่อวานนี้
รวมถึงสิ่งที่เธออยากพูดกับเขามาหลายวัน
ดวงตาของเฉินไป๋ขยับเล็กน้อย เห็นหญิงสาวไม่พูดอะไร ไม่แม้แต่จะมองมาทางนี้ เขาจึงรีบถอนหายใจอย่างเงียบๆ
ความคืบหน้าการกลับมาดีกัน 70 เปอร์เซ็นต์ ที่แท้ก็มีพลังน่ากลัวขนาดนี้...
ถ้าความคืบหน้ายังเพิ่มขึ้นอีก เจตจำนงแห่งวิถีของเขาจะยังแบกรับไหวจริงๆ เหรอ?
กำลังคิดอยู่ดีๆ หญิงสาวข้างกายก็เหลือบตามองเขา แล้วพูดน้ำเสียงเรียบๆ ว่า "ในฐานะเพื่อนที่โตมาด้วยกันซึ่งกลับมาดีกันได้เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว จะคิดถึงบ้างเป็นครั้งคราว ก็เป็นเรื่องปกติ"
เธอยังแถมตั้งใจอธิบายเพิ่มอีกประโยค
เฉินไป๋กดมุมปากที่กำลังจะยกขึ้นไว้แทบไม่ไหว... เอาเถอะยังไงเขาก็ยังไม่ลืมเรื่องสำคัญ "ฉันอยากไปห้องสมุดเพื่อทำเว็บไซต์ให้เสร็จ เหลือขั้นตอนสุดท้ายแล้ว เธอจะไปเป็นเพื่อนฉัน หรือจะกลับไปพักผ่อนที่หอ"
หลินหว่านชิวเม้มปากเล็กน้อย ก้มตามอง "หนังสือเล่มนั้นของฉัน ฉันยังอ่านไม่จบ"
เฉินไป๋เข้าใจได้ในทันที "งั้นไปกันเถอะ"
"ฉันขอขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน" หลินหว่านชิวก้มหน้ามองแขนที่ขาวนุ่มของตัวเอง "ตัวฉันมีเหงื่อ"
"ได้สิ"
...
เฉินไป๋รออยู่ที่หน้าหอพักอยู่พักหนึ่ง ไม่นานนัก หญิงสาวก็เดินออกมาจากในอาคาร
ชิวชิวไม่ได้ใส่ชุดฝึกทหารอีกแล้ว เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาวสีขาว เพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เส้นผมสีดำเงางามที่เดิมทีก็สวยอยู่แล้ว ยิ่งดูเปล่งประกายนุ่มสลวยขึ้นไปอีก สายตาเรียบนิ่งและห่างเหิน ทั้งคนดูเย็นชาสง่างาม
ถึงแม้ขายาวของชิวชิวจะสวยระดับหาตัวจับยาก แต่เวลาที่เธอใส่ชุดกระโปรงยาวแบบนี้ ก็เป็นพลังทำลายล้างอีกแบบหนึ่ง
เฉินเสี่ยวไป๋... ดวงตะวันส่องแสงของเขา
ห้องสมุดที่ทั้งสองจะไปอยู่ที่วิทยาเขตอื่น ระหว่างทางต้องผ่านถนนคนเดินสายหนึ่ง พอดีแวะเดินเล่นกันข้างใน