คนรู้จักมากมายที่รู้จักกันในชาตก่อน เวลาเชิญเขากินข้าวก็แค่เปิดเหล้าไม่กี่ขวดก็หมดไปสามสี่แสน
เฉินไป๋ถอนหายใจ
แต่ในหลายครอบครัวที่ต้องใช้เงินรักษาโรค เงินก้อนนี้กลับหนักจนกดทับคนทั้งบ้านได้
ถึงจะลางานมาแล้ว แต่เฉินไป๋ก็ไม่ได้คิดจะกลับไปนอนต่อ
จะอยู่ไปอีกนานแค่ไหนจะได้นอนยาวขนาดนั้น?
นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ยังเป็นช่วงฝึกทหารอยู่ เฉินไป๋ก็รู้ทันทีว่าจะไปไหน
วันนี้อากาศร้อนขึ้นอีกนิด พระอาทิตย์แขวนอยู่กลางฟ้า แสงจ้าจนแทบจะแผดเผาคนให้ละลาย
ที่สนามของวิทยาเขตตะวันออก หลินหว่านชิวอยู่ห้องนิติศาสตร์สองกำลังยืนทรงทหารกลางแดด หลายคนมีเหงื่อซึมที่ต้นคอ
อยู่ ๆ ทุกคนก็เบิกตากว้างขึ้นพร้อมกัน
เพราะพวกเขาเห็นผู้ชายหน้านักเลงคนหนึ่งเดินเข้ามาหน้าแถวอย่างไม่รีบร้อน แล้วยืนมองพวกเขาเงียบ ๆ
จากนั้นก็ “แปะ” เปิดกระป๋องโคล่าเย็น ๆ ต่อหน้าพวกเขา เงยหน้าดื่ม อึก ๆ ๆ
“???”
นี่มันคนหรือเปล่า?!
ที่สำคัญคือต่อให้โดนสายตาประณามขนาดนี้เขาก็ไม่สะทกสะท้าน ยังไม่ลืมพูดว่า “คอแห้งจะตาย ร้อนแบบนี้ต้องกินอะไรแบบนี้สิ”
ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหว ตะโกนว่า “ครูฝึกดูเขาสิ!”
ครูฝึกเดินมาหน้าผู้ชายคนนั้น สีหน้าเย็นชาถามว่า “เธออยู่ห้องไหน?”
เฉินไป๋แค่ยิ้มบาง ๆ “อ่อ ครูฝึกครับ ผมเป็นผู้ช่วยประจำชั้นของพวกเขา”
ในแถว หลินหว่านชิวมองเขาอย่างว่างเปล่า กระพริบตาปริบ ๆ ใบหน้าไร้อารมณ์
ฉือกั๋วที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น “หว่านชิว แฟนเธอกล้าหาญจริง ๆ”
หลินหว่านชิวถอนหายใจเบา ๆ “เขาหน้าด้าน”
คิดอยู่นิดหนึ่ง หลินหว่านชิวก็อธิบายด้วยเสียงเรียบ ๆ “เราสองคนยังไม่ได้คืนดีกัน”
“ได้ ๆ ๆ” ฉือกั๋วยิ้มแห้ง ๆ ไม่คิดจะเถียงด้วยซ้ำ
เธอรู้ดี ว่าถ้าถามต่อไปอีก จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเกมพิเศษของสองคนนี้แน่นอน
แต่สุดท้ายเธอก็อดไม่ได้ที่จะบ่นเบา ๆ หนึ่งประโยค
“แล้วสักวันหนึ่ง ลูกของเธอสองคนจะวิ่งมาถามเธอไหมว่า เมื่อไหร่จะคืนดีกับพ่อ”