ถ้า...
ถ้าผู้หญิงคนหนึ่ง มีงานพิเศษที่ยุ่งจนทำไม่วายทุกวัน พอกลับบ้านยังต้องดูแลน้องสาว ทุกวันนอนไม่ค่อยเต็มอิ่ม
แล้วเพราะเป็นห่วงว่าคุณจะยุ่งจนลืมกินข้าว เธอถึงกับตั้งนาฬิกาปลุกตีสองตื่นมาดูคุณ
คุณจะทนไหวจริงๆ เหรอ?
เฉินไป๋ใจสั่น
พวกเธอ... พวกเธอแต่ละคนเป็นแบบนี้กันได้ยังไง?
เจตจำนงแห่งวิถีของฉันต่อให้เป็นของลดราคา ก็ทนฟันแบบนี้ไม่ไหวหรอกนะ!
เจียงซิงหลานรวบผมเป็นมวยเล็กๆ ที่ดูเบาสบาย พอเห็นเขายืนเหม่ออยู่ตรงนั้น ก็อดสงสัยไม่ได้: "อยากกินอะไรเหรอ?"
"...ให้ฉันเลือกเหรอ?"
หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ "แค่ทำข้าวเอง เธออยากกินอะไร ฉันก็ทำได้อย่างนั้นแหละ"
เฉินไป๋จะหนาตาแค่ไหนก็ไม่มีหน้ามากะเกณฑ์เมนู รีบบอก: "รีบนอนเถอะพี่สาว ไม่ต้องเป็นห่วงฉันจริงๆ ฉันไม่หิว"
"เฉินไป๋ ฉันไม่เชื่อเธอแล้ว"
หญิงสาวมองเขา เดินเข้ามาอีกสองก้าว ดวงตาคมเย็นคู่นั้นจ้องมองเขาไม่วางตา แล้วพูดต่อ:
"เธอไม่เชื่อฟังเลยสักนิด..."
เวลาพี่สาวเอาเรื่องจริงๆ กดดันมากจริงๆ
"ยังไงฉันก็ลุกขึ้นมาแล้ว ไม่ต่างกันสักแป๊บเดียว" น้ำเสียงหญิงสาวนุ่มนวล "อยากกินอะไรล่ะ?"
เฉินไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เส้นบะหมี่ดีไหม? ทำไวดี"
"อือ"
หญิงสาวไม่ได้พูดมาก หันหลังเดินไปที่ห้องครัว เงาร่างสูงโปร่งบาง ผมมวยเล็กๆ เผยให้เห็นต้นคอขาวเนียนน่ามอง
เฉินไป๋ปิดคอมพิวเตอร์ เดินตามเข้าไปในครัว พี่สาวรัดผ้ากันเปื้อนเรียบร้อยแล้ว กำลังหั่นผักอยู่บนเขียง
ปกติพี่สาวเย็นชาและดุ แต่การแต่งตัวแบบตอนนี้ กลับให้ความรู้สึกเหมือนแม่บ้านผู้ดีอย่างบอกไม่ถูก
"เธอไม่ต้องเข้ามาหรอก เดี๋ยวก็เสร็จ" เจียงซิงหลานพูด
"อย่างนั้นก็เกรงใจสิ" เฉินไป๋มองซ้ายมองขวา ดูเหมือนจะไม่มีที่ให้ตัวเองช่วยได้จริงๆ "ให้ฉันมีส่วนร่วมหน่อยเถอะ ไม่งั้นฉันจะรู้สึกผิดตาย"
"ต้มบะหมี่มันง่ายเกินไป ดูเหมือนจะไม่มีที่ให้เธอร่วมด้วยได้"
เฉินไป๋ถอนหายใจ "งั้นฉันเชียร์เธอแล้วกัน"
หญิงสาวไม่ได้พูดอะไร แค่ยิ้มมุมปากเบาๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เธออยู่ในครัวกับผู้ชายคนหนึ่ง