หลินหว่านชิวไม่เคยมีทางชนะเฉินไป๋ผู้ไม่รู้จักเขินอายได้เลยสักครั้ง
หลังถูกอ้อนจนยอมจำนน ในที่สุดเฉินไป๋ก็ได้รูปไป ค่อย ๆ อิ่มเอมใจแล้วก็ไปล้างหน้าแปรงฟันนอน
ในห้องเช่า
เย่าเย่าคนกำลังนั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะเตี้ย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงกุญแจ "แกร็ก" หมุน
เงยหน้าขึ้นก็เห็นพี่สาวหน้าตาเย็นชาคนนั้นเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเพลียล้า เอาหมวกแก๊ปไปแขวนไว้ที่ตะขอ แล้วก้มลงเปลี่ยนรองเท้า
จากนั้นก็เหมือนทุกครั้ง ทาเจลแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อให้ทั่วมือเรียวขาวบางนั้น ละเลียดอย่างพิถีพิถัน
เสร็จแล้วถึงจะไปอาบน้ำ เปลี่ยนชุดนอน
เย่าเย่าเริ่มชินชาแล้ว
เธอรู้มาตลอดว่าพี่สาวเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำเรื่องความสะอาด และขั้นรุนแรงด้วยซ้ำ ต่อให้เป็นน้องสาวแท้ ๆ ก็แทบไม่ให้กอด
หญิงสาวผมยาวเดินค่อย ๆ ไปทางห้องน้ำ สายตากวาดไปเห็นเธอเข้า ก็ถอยกลับมาทีละก้าว
"เจียงซิงเหยา"
เย่าเย่าพอได้ยินพี่สาวเรียกชื่อเต็ม ๆ ก็รู้เลยว่าเรื่องใหญ่แล้ว เอ่ยถามอย่างหวาด ๆ ว่า "ว่าไงเหรอ?"
"ทำไมกลับมาจากโรงพยาบาลได้ล่ะ?"
เห็นสีหน้าพี่สาวไม่ดีนัก เย่าเย่ารีบพูดว่า
"หนูให้น้ำเกลือจนครบแล้วค่อยออกมานะ ตรวจไขกระดูกก็ทำเสร็จแล้ว! พรุ่งนี้เปิดเทอม หนูก็เลยกลับมาก่อน..."
"พี่เคยบอกหรือยังว่าให้เธอแค่ดูแลร่างกายตัวเองให้ดีก็พอ? เรื่องเรียนสำคัญนักหรือไง? ต่อให้พูดกันง่าย ๆ เธอฉลาดขนาดนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องไปโรงเรียน..."
เย่าเย่าไม่อยากอธิบายกับพี่สาวอีกแล้วว่าเธอแค่อยากใช้ชีวิตแบบเด็กธรรมดา ๆ เพราะทุกครั้งที่พูดก็ต้องทะเลาะกัน
เลยได้แต่ยิ้มเจ้าเล่ห์พูดว่า
"ก็หนูคิดถึงพี่ไงล่ะ"
นี่ก็เป็นความจริง
หญิงสาวผมยาวนิ่งเงียบไปนาน จากนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ "อยากกินอะไร? พี่ไปทำให้"
"ได้หมดเลย!"
เย่าเย่าคิดว่าตัวเองรอดจากการโดนดุไปได้ กำลังดีใจนิดหน่อย ม่านตาก็หดวูบ——