วันรุ่งขึ้นอากาศแจ่มใส แดดแรงจนน่ากลัว
เฉินไป๋ยืนอยู่ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลาย แสงสว่างจ้าบาดตาจนเจ็บ
รอบข้างผู้คนหนาแน่น เต็มไปด้วยพ่อแม่ผู้ปกครองที่มาส่งลูกหลานรายงานตัว บรรยากาศครึกครื้นมาก มองออกไปไกลๆ ก็เห็นพวกพ่อค้าแม่ค้าที่มองเห็นโอกาสทางธุรกิจ ตั้งแผงขายที่นอน กะละมังใส่น้ำ และของใช้ประจำวันสารพัด
ไม่ต้องรอนาน ก็เห็นแม่ลูกคู่หนึ่งรูปร่างหน้าตางดงามเดินมาจากทางไกล สะกดสายตาผู้คนไม่น้อย
ผู้หญิงที่เดินนำอยู่สวมแว่นกันแดด มองสำรวจรอบตัวอย่างผ่อนคลาย ส่วนสาวน้อยที่เดินตามหลังมาสีหน้าเรียบเฉย เดินเงียบๆ อยู่เรื่อยๆ แล้วก็สบสายตากับเขาโดยบังเอิญ
"พวกเธอขนของมาเยอะแยะเลยนะ" เฉินไป๋เดินเข้าไปรับสัมภาระ ยกมุมปากยิ้มบางๆ
หลิวหรูอี้รีบวางของในมือลง หอบหายใจแรงๆ พูดว่า "ข้างทางรถติด ขนของมาเองก็ต้องแบบนี้แหละ... เหนื่อยจะตาย"
"ลุงหลินล่ะ?"
หลิวหรูอี้กะพริบตา "ใช่สิ ลุงเธอล่ะ?"
หลินหว่านชิวหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง "พ่อฉันอยู่ข้างหลัง ยังตามมาไม่ทัน"
"โอ้ โอ้"
ไม่นาน หลินตงที่หอบสัมภาระมากที่สุดก็เดินมาถึง สองสามีภรรยาดูเหมือนจะไม่ไว้ใจคุณภาพผ้าห่มของทางมหาวิทยาลัย เลยเลือกที่จะหอบมาด้วยตัวเอง
หลิวหรูอี้ลูบหัวลูกสาว "เอาล่ะ ในเมื่อเสี่ยวไป๋ตกลงจะช่วยแบกของให้เธอแล้ว แม่ก็ไม่รบกวนเธอสองคนเดินเล่นในมหาวิทยาลัยละกัน"
เฉินไป๋: "?"
ผมไปตกลงอะไรตอนไหนกัน?
ทำไมผมไม่รู้เรื่องนี้เลย?!
เฉินไป๋มองหลินตงวางสัมภาระลงตรงหน้าตนทีละชิ้นๆ รูม่านตาค่อยๆ กระจาย
เขารีบดึงหลินหว่านชิวไปอยู่มุมหนึ่ง
"ช่วงนี้เราสองคนไม่ได้เจอกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว"
เฉินไป๋พูดเสียงเบา "ช่วงปิดเทอม ผมไปทำอะไรให้เธอโกรธตรงไหนรึเปล่า?"
หลินหว่านชิวสีหน้าเรียบเฉย ที่มุมปากยกขึ้นเป็นโค้งเล็กน้อยคนเดียวเท่านั้นที่สังเกตเห็นได้ ก่อนจะเอ่ยเบาๆ
"บางทีก็อาจจะ"
เฉินไป๋: "..."
คนนี้ชอบแบล็กเมล์คนอื่นมาตั้งแต่เด็กแล้ว
ตอนนี้ป้าหลิวกับลุงหลินก็อยู่ทั้งคู่ เขาทำได้แค่กลั้นรับความเสียเปรียบนี้ไว้เงียบๆ