ยังไงก็ลางานมาแล้ว เฉินไป๋เลยตรงกลับไปนอนที่หอพักเลย
ตอนสองทุ่มครึ่ง เพื่อนร่วมห้องอีกสามคนก็ผลักประตูเข้ามา
เฉินไป๋ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ก็เห็นคุณชายฉินกำลังถอนหายใจอยู่ที่นั่น
“เป็นอะไรไป?” เขาถามด้วยความอยากรู้
ฉินเฉิงเหยาถอนหายใจอีกครั้ง: “ทะเลาะกับพ่อ แกบอกว่าฉันไม่เอาถ่านเอาแต่เล่นไปวันๆ เลยตัดค่าครองชีพฉัน”
ทั้งสามคนเงียบไปครู่หนึ่ง ตอนที่เฉินไป๋กำลังจะปลอบ คุณชายฉินก็มองพวกเขาก่อน
“พวกนาย ช่วยสอนหน่อยสิว่าเดือนนึงมีแค่หนึ่งหมื่นกว่าจะใช้ยังไงให้รอด?”
เฉินไป๋: “......”
คราวนี้เผลอแป๊บเดียว ให้คุณชายฉินได้อวดซะได้
เฉินไป๋พูด: “นายโอนมาหนึ่งหมื่น รับรองสอนให้อยู่ได้จริง”
หวังเซี่ยวเช่อมองเขาด้วยความตกใจ “ไอ้เฉิน ดีที่หอเรามีนายอยู่นะ ไม่งั้นคงไม่มีใครจัดการไอ้บ้านี่ได้”
เฉินไป๋หัวเราะเย็นๆ แล้วพูดต่อ: “ไอ้วัง ไอ้เจียง พวกนายได้ค่าครองชีพเดือนละเท่าไหร่?”
“หกร้อย” เจียงอานพูด
“หนึ่งพันห้าร้อย” หวังเซี่ยวเช่อพูดเสร็จ ก็เงยหน้าถามเขา “ไอ้เฉิน นายล่ะ?”
“ฉันก็หกร้อย”
ฉินเฉิงเหยาฟังแล้วยิ่งฟังก็ยิ่งฟิน หลังจากโดนเฉินไป๋เล่นงานมาหลายรอบ ในที่สุดเขาก็รู้สึกอีกครั้งว่าตัวเองเป็นลูกคนรวย
ทันใดนั้นก็ได้ยินเฉินไป๋ถามเขา:
“ไอ้ฉินนายไม่แฟร์เลยนะ ค่าครองชีพเดือนเดียวเท่ากับค่าครองชีพทั้งปีของพวกเราเลย ไม่ชวนพวกเราไปกินของดีๆ เปิดหูเปิดตาบ้างเลยหรือไง”
ฉินเฉิงเหยาไม่พอใจ ปกติก็แล้วไป แต่เพิ่งถูกตัดค่าครองชีพปุ๊บ เฉินไป๋ก็มาหาเรื่องให้เขาต้องควักกระเป๋าหนักๆ ซะแล้ว