ไม่กี่วันต่อมา การฝึกทหารก็ยังคงน่าเบื่อเหมือนเดิม กู้อี้อี๋เพราะต้องซ้อมเปียโน ก็ไม่ได้มาร่วมฝึกบ่อยนัก ส่วนพี่สาวอาจจะยุ่งอยู่กับเรื่องเว็บไซต์ ก็มาน้อยลงเหมือนกัน
เพราะวันจันทร์นี้มีกิจกรรมรับสมัครชมรม นักศึกษาในห้องจึงมาเรียนกันครบ ทุกคนดูคึกคักเป็นพิเศษ
ตอนบ่าย เฉินไป๋เพิ่งจะมาถึงสนาม ก็ถูกกู้อี้อี๋ดึงตัวไปทันที
“เฉินเสี่ยวไป๋ วันนี้เริ่มสมัครชมรมได้แล้วนะ ที่หน้าประตูโรงเรียนเขาตั้งเต็นท์ไว้เยอะแยะเลย” ดวงตาสวยใสของคุณหนูใหญ่ดูราวกับประกายแสงวาววับ “ช่วงพักหลังเลิกฝึกวันนี้ นายจะไปดูด้วยกันกับฉันไหม?”
เฉินไป๋พูดว่า “ไปก็ได้ แต่ไม่ต้องสมัครชมรมหรอก”
กู้อี้อี๋เดินมาหยุดตรงหน้าเขา สองมือกำชายเสื้อเขาไว้
ดวงตาสีเหมือนองุ่นของเด็กสาวกะพริบปริบ ๆ เม้มริมฝีปาก มองเขาอย่างน่าสงสาร
“ทำไมล่ะ...”
เฉินไป๋รู้สึกใจอ่อนลงทันที
ชาตก่อน เขาไม่เคยต้านทานท่าไม้ตายนี้ได้เลย เพียงแต่ว่าพี่อี้อี๋คนนั้นไม่ยอมทำให้เขาลำบากใจ จึงไม่ค่อยได้ใช้ ใช้แค่ในเรื่องที่ไม่เสียหายอะไรเท่านั้น
เขาคิดมาตลอดว่าคุณหนูกู้โต้ตอบกับเขามานานแล้ว ถึงได้ค่อย ๆ ค้นพบวิธีใช้ของเขา
ที่แท้คุณหนูใหญ่ก็มีพรสวรรค์ด้านนี้มาตั้งแต่เกิดเลยงั้นเหรอ?
ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวจริง ๆ
เฉินไป๋รีบเบือนสายตาหนี พูดเสียงเบา “ฉันต้องหาเงิน”
“เงินเราหาได้ไม่หมดหรอก” คุณหนูใหญ่พูดอย่างจริงจัง
“เช่นนั้นก็รอให้ฉันหาเงินได้พอเสียก่อนเถอะนะ?” น้ำเสียงของเฉินไป๋ก็จริงจังไม่แพ้กัน
ชาตก่อน ถ้าตอนนั้นเขาไม่จน เสิ่นเมิ่งถิงก็คงไม่จากไป
ที่เขายังไม่ลงมือทำอะไร ก็เพราะการเริ่มต้นธุรกิจมันเป็นเกมยาว ไม่ใช่ว่าทำอะไรสักอย่างแล้วแท่งความคืบหน้าจะเพิ่มขึ้นทันตาเห็น
เขาจึงไม่รีบร้อน แต่ก็ไม่ได้แปลว่าไม่กระวนกระวาย
และถ้าเขาไม่หาเงิน เขาก็ไม่สามารถให้อิสระที่แท้จริงกับกู้อี้อี๋ได้