เฉินไป๋หาวอย่างเกียจคร้าน
เจียงซิงหลานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเก็บโทรศัพท์ลง ก้มหน้าพูดเบาๆ ว่า
"ขอโทษนะ"
เฉินไป๋รู้สึกสงสัยเล็กน้อย "เป็นอะไรไป?"
"ไม่เคยนั่งกินข้าวกับผู้ชายมาก่อน เลยไม่รู้จะคุยอะไร"
"ฉันนึกว่าเธอไม่อยากพูดซะอีก..."
"ไม่ได้เป็นอย่างนั้น"
เฉินไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดเสียงเบา "งั้นเธอฟังฉันพูดแล้วกัน ฉันพูดเพ้อเจ้อเก่งมาก"
หญิงสาวเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มสายตาลงอีกครั้ง มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
"ได้"
"..." เฉินไป๋ชะงักไปชั่วขณะ
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นพี่สาวยิ้ม
รอยยิ้มของแต่ละคนต่างกันมาก
บางคนยิ้มแล้วหวานแหววน่ารัก บางคนยิ้มแล้วงามหยดย้อย
สำหรับผู้หญิงที่ไม่ชอบยิ้มอย่างพี่สาวแล้ว
รอยยิ้มที่วาบผ่านไปเพียงชั่วครู่
ราวกับเป็น...
ความอ่อนโยนทั้งหมดที่พวกเธอมักเก็บซ่อนไว้ในใจ
แต่เผลอหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ
เฉินไป๋กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง โทรศัพท์ของเจียงซิงหลานก็ดังขึ้นสองครั้ง
เธอเห็นว่าเป็นน้องสาวโทรมา จึงกดวางสายทันที แล้วส่งข้อความในคิวคิว
เจียงซิงหลาน: ?
เย่าเย่า: เจียงซิงหลานรีบกลับบ้านมาเร็ว เจ้าคนนี้มันมีเล่ห์เหลี่ยม!
เย่าเย่า: ถ้าเธออยากมีแฟนจริงๆ ฉันแนะนำให้เธอคนอื่นได้ไหม?
เจียงซิงหลาน: ฉันไม่ได้อยากมีแฟน
เจียงซิงหลาน: แล้วก็ เธอไปรู้จักผู้ชายอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?
เจียงซิงหลาน: เธอหนีออกจากโรงพยาบาลเดือนละสองครั้ง นี่คิดว่าฉันไม่กล้าตีเธอหรือไง?
เย่าเย่า: แย่แล้ว เมื่อกี้ไปต้มน้ำร้อน ลืมขัดจังหวะเธอซะได้...
เจียงซิงหลาน: ตอบคำถามมา
เย่าเย่า: งั้นพวกเธอสองคนคุยกันต่อไปเถอะ ฉันไม่ขัดจังหวะแล้ว
เจียงซิงหลานเก็บโทรศัพท์ ยกมือขึ้นนวดขมับสองสามที
"พี่สาวเรียนสาขาอะไร?" เฉินไป๋ถามด้วยความอยากรู้