หน้าประตูโรงเรียน
เด็กสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งเดินเร็วมาก ผมยาวปลิวสะบัดไปตามจังหวะก้าว
มีหนุ่มคนหนึ่งวิ่งตามหลังมา
เฉินไป๋ตกใจสุดขีด เพราะเขารู้สึกว่าหลินหว่านชิวเหมือนทำจากกระดาษ ลมพัดก็ล้มแล้ว เขาอดพูดไม่ได้
“เธอเพิ่งหายป่วยนะ ช้าลงหน่อยได้ไหม?!”
“ก็มันสายแล้วนี่...”
หลินหว่านชิวพูดจบก็หันกลับมามองเขา
“เราสองคนนอนหลับไปจนเก้าโมงกว่าได้ยังไง?!”
เมื่อวานเธอเป็นไข้เลยนอนเร็ว ลืมตั้งนาฬิกาปลุก และลืมเตือนเฉินไป๋ด้วย
ตอนนี้เธอไม่กล้านึกถึงตอนตื่นขึ้นมาแล้วเห็นสายที่ไม่ได้รับหกสาย ทั้งหมดมาจากครูประจำชั้น เธอจะรู้สึกยังไง
แต่สีหน้าเฉินไป๋กลับจริงจัง “เรียกว่านอนด้วยกันยังไง กลางวันแสกๆ อย่ามาทำลายความบริสุทธิ์ของฉันนะ!”