โว้ย!
เฉินไป๋ตกใจแทบทำโทรศัพท์หลุดมือ
ในสายเป็นเสียงของแม่หลินหว่านชิว ป้าหลิว... ห ลิวหรูอี้
โทรศัพท์เปิดลำโพงไว้ หลินหว่านชิวได้ยินด้วย รีบวิ่งเข้ามา มองเขาด้วยสีหน้าทั้งเขินทั้งโมโห
"แกไม่ตั้งชื่อเบอร์แม่ตัวเองไว้เหรอ!" เฉินไป๋กระซิบต่อว่าเธอ
โชคดีที่เขากลัวจะเกิดเรื่องเข้าใจผิด เลยแอบดูมาก่อนแล้ว!
"ฉันตั้งไว้แล้ว!แต่เธอไม่ได้ใช้มือถือของตัวเอง!"
เฉินไป๋รีบพูด "ป้าหลิว! ผมล้อเล่นครับ! เราสองคนกำลังกินข้าวกันอยู่"
พูดจบเขาก็รีบกวักมือเรียกหลินหว่านชิว แล้วส่งสายตาเป็นสัญญาณ "รีบพูดสิ!"
หญิงสาวใจสั่น "ฉัน... ฉันจะพูดอะไร..."
โชคดีที่เสียงพึมพำของเธอลอดเข้าหูในสาย ป้าหลิวถอนหายใจโล่งอกทันที
"แกนี้มันเด็กเหลือขอจริงๆ มาล้อเล่นกับป้าแบบนี้" ป้าหลิวพูดเสียงอ่อนโยนแต่แฝงการดุ "เมื่อกี้ป้าเกือบตกใจตายเลยรู้ไหม..."
"จู่ๆ โทรมาทำไม?" หลินหว่านชิวรับโทรศัพท์ไปถามเสียงไม่พอใจ
"พูดจาเสียงแข็งจังเลย" ป้าหลิวหัวเราะถาม "โกรธที่แม่มาขัดจังหวะพวกแกเหรอ?"
"วางสายแล้ว" หลินหว่านชิวพูดเสียงเย็น
"เดี๋ยวๆ รอแป๊บ!" ป้าหลิวรีบพูด "แกนี้จะใจร้ายไปไหน ไม่ยอมให้แม่พูดเล่นเลย"
หลินหว่านชิวถามด้วยความเซ็ง "แล้วทำไมต้องโทรมาเวลานี้ด้วยล่ะ?"
เสียงปลายสายเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที ราวกับคนละคน "เพราะครูประจำชั้นแกโทรมาบอกว่าแกเป็นไข้"
"ไข้ต่ำๆ"
"ไข้ต่ำสำคัญเหรอ? ปัญหาคือทำไมต้องปิดบังแม่! ปกติแกอยู่บ้านคนเดียวพ่อกับแม่ก็เป็นห่วงแทบแย่แล้ว ถ้าครูประจำชั้นไม่โทรมาเอง แม่ก็ไม่รู้เรื่องนี้เลย"
หลินหว่านชิวพูดไม่ออก "หนู..."
"คราวหน้าห้ามทำแบบนี้อีก เข้าใจไหม?"
เห็นหลินหว่านชิวเงียบไป เฉินไป๋รีบยิ้มแล้วพูด "วางใจได้ครับป้าหลิว ผมดูแลเธออยู่"
"เสี่ยวไป๋! ป้าไม่ได้เจอหนูนานแล้ว! รีบเปิดกล้องที่คอมพิวเตอร์ของหว่านชิวสิ ให้ป้าดูหน่อยว่าหนูหล่อขึ้นหรือเปล่า"
พอได้ยินแบบนี้หลินหว่านชิวก็โมโหขึ้นมาทันที
เคยมีช่วงนึง เฉินไป๋ชอบไปเล่นคอมพิวเตอร์ที่บ้านคนอื่น ไม่ยอมเล่นเล่นขายของกับเธอ เธอก็เลยงอแงให้พ่อแม่ซื้อคอมพิวเตอร์ให้ตัวเองบ้าง