เพราะมีเพื่อนที่โตมาด้วยกันคนหนึ่งซึ่งสุขภาพไม่ค่อยดีมาตั้งแต่เด็ก เฉินไป๋ตอนแรกที่ได้ยินเลยไม่ได้คิดอะไรเท่าไหร่
แต่พอเห็นสีหน้าที่รีบร้อนของพี่สาว ก็รู้สึกได้ว่ามันไม่น่าจะง่ายอย่างนั้น
แล้วก็หันไปมองเย่าเย่า เจ้าตัวเล็กไม่มีชีวิตชีวาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เปลือกตาหย่อนคล้ายคนละคน
พอเห็นเย่าเย่าเดินโซซัดโซเซ เฉินไป๋ก็รีบก้าวเข้าไปอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน "ผมไปด้วยคน"
เจียงซิงหลานตะลึงไปครู่หนึ่ง อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร
เฉินไป๋พูดต่อ "ตอนนี้เธอยืนแทบไม่ไหวแล้ว พี่อุ้มตลอดทางแน่ไม่ไหว"
เจียงซิงหลานไม่ได้พูดอะไร แค่รีบเปิดประตูห้องออก
เธออุ้มไม่ไหวจริงๆ นั่นแหละ
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่น้องสาวไข้สูงกลางดึก เธอก็อุ้มไปพักหนึ่ง แล้วให้เย่าเย่าลงมาเดินเองพักหนึ่ง เธอพักหายใจหน่อย แล้วก็รีบอุ้มต่อ
ตีสามของเมืองหางโจว อากาศร้อนในตอนกลางวันหายไปหมดแล้ว ถนนใหญ่โล่งเป็นพิเศษ มีรถผ่านเป็นครั้งคราวเท่านั้น สองคนวิ่งเบาๆ ท่ามกลางแสงไฟกลางคืน วิ่งผ่านโคมไฟถนนดวงแล้วดวงเล่า ฝ่ายชายก้าวเท้ามั่นคง ฝ่ายหญิงวิ่งอยู่ข้างๆ เส้นผมยาวปลิวไปตามลมยามค่ำคืน
ตลอดทางเรียกแท็กซี่ไม่เจอ โชคดีที่โรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลจากชุมชนเก่าแห่งนี้ แค่ไม่ถึงสิบนาทีก็ถึง
พอถึงหน้าห้องฉุกเฉิน เย่าเย่าหลับไปแล้ว เฉินไป๋เรียกอยู่นานกว่าจะปลุกเธอตื่น
"พี่เหนื่อยแล้วพักก่อนนะ" เจียงซิงหลานรับตัวน้องสาวมาจากอ้อมแขนเขา ก้มหน้ากล่าว "ฉันไปกับเธอเองก็พอ มีบางอย่างต้องอธิบาย..."
เฉินไป๋เห็นอย่างนั้นก็ไม่ได้เกี่ยง พยักหน้าเบาๆ
"พี่ชายเก่งจัง" เย่าเย่าพูดอย่างงัวเงีย
"...อือ"
เฉินไป๋อดยิ้มไม่ได้ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ชัดเจนนัก
ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเย่าเย่า เขาก็รู้สึกว่าหน้าตาเด็กคนนี้ไม่ค่อยดี รู้จักกันได้ไม่นานแท้ๆ เขาก็เห็นเย่าเย่าไข้ขึ้นจนเกือบสลบไปสองครั้งแล้ว
เขาเดาว่าเด็กคนนี้คงป่วยเป็นโรคอะไรสักอย่างที่หนัก แต่ก็เดาไม่ออกว่าเป็นโรคอะไร
พี่สาวกับเย่าเย่าไม่อยากพูด เขาก็ไม่อยากถาม