ตอนแรกเพื่อความสะดวกในการดูอาการของเย่าเย่า ทั้งสองคนจึงนั่งชิดกันมาก พอทุกอย่างเงียบสนิทดี ก็แทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน
เฉินไป๋รู้สึกเก้อเขินอยู่ตลอด จึงลุกขึ้นใช้สำลีพันก้านชุบน้ำ ทาให้ริมฝีปากแห้งๆ ของเย่าเย่า
จริงๆ แล้วเขาถนัดเรื่องการดูแลคนอยู่ไม่น้อย
ตอนเด็กๆ หลินหว่านชิวป่วย เขามักจะนั่งข้างเตียงแบบนี้ เฝ้าทั้งคืน
เจียงซิงหลานเงยหน้าอย่างตะลึง มองแผ่นหลังของเขา ชั่วขณะหนึ่งก็เหม่อลอย
พอเขานั่งลงที่เดิม เฉินไป๋ก็เริ่มเก้อเขินอีกครั้ง
ในความมืดมิด นั่งข้างๆ เด็กผู้หญิงหน้าตาสวยขนาดนี้ ให้ความรู้สึกประหลาดพิกล
ถ้าคุยกันได้ก็คงดี แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เย่าเย่าหลับอยู่ จะส่งเสียงอะไรไม่ได้
เจียงซิงหลานก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน
ตั้งแต่ปิดไฟ ทุกอย่างเงียบสงัดลง เธอก็ได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเองเต้น
ตุบ ตุบ
เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้เลย...
กำลังคิดอยู่นั้น ในความมืด ชายหนุ่มข้างๆ ก็ค่อยๆ ขยับเข้ามา ใบหน้าโน้มมาทางแก้มของเธอเรื่อยๆ จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาที่เป่ามา
เธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว "เธอ... เธอจะทำอะไร?!"
เสียงของหญิงสาวเต็มไปด้วยความอาย ยิ่งไปกว่านั้นเพราะน้องสาวกำลังนอนหลับอยู่ข้างๆ จึงไม่กล้าส่งเสียงดัง
เห็นเฉินไป๋ยังจะขยับเข้ามาอีก เธอรีบยื่นมือออกไปดันเขาออก
แต่เหนื่อยมาทั้งวัน แถมยังไม่ได้นอน แล้วยังตื่นเต้นอีก ร่างกายจึงอ่อนเปลี้ยไปหมด ไม่มีเรี่ยวแรงจะต้าน
เฉินไป๋แทบจะคว่ำ แต่เขาก็แค่อยากจะโน้มตัวมากระซิบสักคำ ในความมืดไม่ได้กะระยะให้ดี ในที่แจ้งแจ๋ว แถมอยู่ข้างๆ น้องสาวของพี่สาว ก็ไม่คิดว่าพี่สาวจะเข้าใจผิดไปได้ไกลขนาดนี้
"อย่าร้อง" เฉินไป๋รีบพูด
พี่สาวไม่ขยับตัวจริงๆ
เฉินไป๋: "..."
เขารีบโน้มปากไปข้างหูของหญิงสาว กระซิบเบาๆ:
"พี่สาว รับคำขอเป็นเพื่อนหน่อยสิ"
"ขอไปตั้งนานแล้ว พี่ไม่เห็น"
ไม่ทันจะได้อาย เธอก็โน้มปากไปข้างหูของเฉินไป๋เช่นกัน เอ่ยถามเสียงเย็น:
"พูดตรงๆ ไม่ได้เหรอ?"
เฉินไป๋ก็โน้มปากไปข้างหูหญิงสาวบ้าง "เรียกตั้งหลายทีแล้ว พี่ไม่ได้ยิน!"
"...ขอโทษ" จู่ๆ เสียงหญิงสาวก็แผ่วลง
เธอไม่ได้ยินจริงๆ นั่นแหละ
เฉินไป๋ก้มลงมอง