เฉินไป๋ถามอย่างอยากรู้อยากเห็น "คุณมาทำอาหารได้ยังไง?"
"ไม่อยากให้คุณป้าเหนื่อยเกินไป"
เฉินไป๋พยักหน้าเล็กน้อย "ฉันช่วยเธอเอง สองคนทำด้วยกันก็เสร็จไวขึ้น"
"ฉันก็ช่วยด้วย!" กู้อี้อี๋ยกมือสูง
"เธอทำเป็นเหรอ?" หลินหว่านชิวถาม
"ไม่เป็น"
หลินหว่านชิวพูดไม่ออก "...งั้นเธอไปแกะกระเทียมสิ"
"ได้เลย!"
กู้อี้อี๋กอดกระเทียมสองหัวแล้วเดินออกไป
หลังจากคนในครัวเปลี่ยนไป ครัวทั้งห้องก็เปลี่ยนบรรยากาศทันที เมื่อกี้ยังครึกครื้น ตอนนี้เหลือเพียงเสียงล้างผัก หั่นผัก และเสียงสองคนพูดคุยกันเบา ๆ เป็นครั้งคราว
"ทำอาหารง่ายแค่นี้ เธอก็ไม่ยอมเรียนรู้สักที" หั่นผักไปได้ครึ่งทาง หลินหว่านชิวพึมพำเบา ๆ
"...มีของพร้อมกินทำไมต้องเรียนรู้?"
"ยังไงก็ให้คุณป้าทำอาหารให้เธอกินไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก"
"งั้นก็มาหาเธอขอกินสิ ไม่ใหญ่โตอะไร แค่เหมือนตอนเด็ก ๆ ที่พูดไว้ เกาะเธอไปตลอดชีวิต"
"หน้าด้านจริง ๆ"
"ตอนเด็ก ๆ ก็ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ? ตอนนั้นเธอเองก็บอกว่าจะตั้งใจเรียนทำอาหาร แล้วทำให้ฉันกินตลอดไป"
"เธอก็บอกเองว่าตอนเด็ก ๆ..."
หญิงสาวหยุดการเคลื่อนไหวนาน พลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แล้วเอ่ยขึ้นว่า
"ถ้าฉันไปเรียนที่มหาวิทยาลัยหยูหางจริง ๆ อ่านหนังสือจบที่นั่น พ่อกับแม่จะให้ฉันเลือกแค่สองทาง ก็คือทำงานที่นั่นสะสมประสบการณ์ หรือไม่ก็เข้าบริษัทของพวกเขาโดยตรง ยังไงก็ไม่ให้ฉันกลับมาอีกแน่นอน"
พูดจบ เธอหันกลับมา ดวงตาที่เย็นชาคู่นั้นจ้องมองเฉินไป๋นิ่ง แววตาเต็มไปด้วยความกังวล:
"มหาวิทยาลัยการเงินที่เมืองหางโจวคะแนนต่ำสุดยังต้องได้ 570 คะแนนเลย"
"ถ้าเธอไม่เร่งรีบอ่านหนังสือ สอบเข้าไปที่นั่นไม่ได้...แล้วจะเกาะฉันไปตลอดชีวิตได้ยังไง?"
เฉินไป๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง
เธอเป็นสาวสมองชั้นนำที่เลือกมหาวิทยาลัยไหนก็ได้ ไปศึกษาข้อมูลมหาวิทยาลัยรอง ๆ ในเมืองหางโจวพวกนี้ได้ละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ?