เฉินไป๋ยืนอึ้งไปทั้งคน ก่อนจะหันข้างไปมองกู้อี้อี๋
เสิ่นเมิ่งถิงก็ตะลึงไปเหมือนกัน นานๆ ถึงเอ่ยเสียงเบา "เยอะขนาดนี้เลยเหรอ..."
กู้อี้อี๋กระพริบตา ปากตรงใจจริง "ตอนแรกที่เจอคุณป้า กลัวคุณป้าจะไม่ชอบหนู..."
"บ้าไปแล้ว ทำไมจะไม่ชอบล่ะ"
เสิ่นเมิ่งถิงยิ้มแฉ่ม รีบขยับตัวให้ทั้งสองคนเข้ามา "ของที่แลกได้ก็รีบเอาไปคืนเขานะ คุณป้าดีใจมากพอแล้วล่ะ"
กู้อี้อี๋ยิ้มหวาน ไม่ได้ต่อบทสนทนานั้น
เสิ่นเมิ่งถิงมองปราดเดียวก็รู้ว่านังเด็กสวยคนนี้ฐานะบ้านไม่ธรรมดาแน่ๆ จู่ๆ ก็รู้สึกเกร็งขึ้นมา รั้งให้กู้อี้อี๋นั่งลงก่อน จะผลไม้ก็หยิบ จะขนมก็หยิบ เอาของที่ใช้ต้อนรับแขกในบ้านได้ออกมาหมด
"บ้านเก่าหลายปีแล้ว อาจจะเก่าๆ หน่อยนะ อย่าหัวเราะเยาะป้าเลย"
"จะไปหัวเราะได้ยังไงล่ะ! คุณป้ามองหนูเป็นคนแบบไหนกัน"
กู้อี้อี๋พูดพลางยิ้ม สีหน้ากลับจริงจังขึ้นมา "แล้วก็อบอุ่นมากด้วย คุณป้าทำความสะอาดทั่วทุกมุมเลย ห้องหนูยังไม่สะอาดเท่านี้เลย!"
ท่าทางเธอไม่มีทีท่าเป็นคุณหนูใหญ่เอาเสียเลย เสิ่นเมิ่งถิงหยิบอะไรให้ก็กินอย่างนั้น ดูแล้วกินอย่างมีความสุขทีเดียว
สายตาเสิ่นเมิ่งถิงเริ่มเปลี่ยนเป็นแปลกใจ เธอไม่คิดว่านังเด็กคนนี้นิสัยจะดีขนาดนี้
เสิ่นเมิ่งถิงยิ้มแล้วพูดว่า
"พูดถึงเรื่องนี้ อี้อี๋ ป้าเคยให้พ่อแม่เธอหาครูสอนพิเศษให้บ้างไหม? ได้ผลไหม?"
"เยอะแยะเลยค่ะ ตั้งแต่เด็กจนโต ทุกวิชา แล้วก็เปียโน เต้น... สอนอะไรก็มีทั้งนั้น" กู้อี้อี๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ "ได้ผลแน่นอนอยู่แล้ว!"