หลินหว่านชิวก้มหน้าลง ค่อยๆ เก็บร่มพับอย่างพิถีพิถัน
ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้แหละนะ เฉินไป๋ทุกครั้งที่เก็บร่มแบบนี้ จะใช้เส้นรัดร่มพันมั่วๆ แค่พับคร่าวๆ ทำให้เก็บเสร็จแล้วร่มก็ยังยับยู่ยี่ดูไม่เข้าท่า
แต่หลินหว่านชิวจะจัดร่มให้เรียบร้อยอย่างละเอียด เก็บเสร็จแล้วดูเหมือนเพิ่งซื้อมาใหม่เอี่ยมเลย
เฉินไป๋มองหลินหว่านชิว แล้วก็เหลือบไปมองฉินเฉิงเหยาที่กำลังยิ้มอย่างสะใจอยู่ ไม่รู้จะพูดยังไงดี
สีหน้าของคุณฉินตอนนี้ ดูเหมือนไอ้ลูกคนรวยโง่ๆ ในซีรีส์เป๊ะเลย
"น้องหลินหว่านชิว ไม่สนใจคนอื่นเลยเหรอ?" เฉินไป๋พูดอย่างจนใจ
รอยยิ้มของฉินเฉิงเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง พอเห็นผู้หญิงคนนั้นไม่มีปฏิกิริยา ก็หัวเราะขึ้นมาใหม่
รอยยิ้มสองชั้น.jpg
เฉินไป๋เรียกอีกครั้ง: "หลินหว่านชิว?"
หัวใจของฉินเฉิงเหยากระตุกวาบ
ผู้หญิงคนนั้นยังคงไม่มีปฏิกิริยา แค่เก็บร่มใส่กระเป๋า แล้วก้มหน้าก้มตาหาอะไรบางอย่างในกระเป๋า
เห็นผู้หญิงคนนั้นยังคงทำหน้าตาเย็นชา ฉินเฉิงเหยาก็โล่งใจเต็มที่
หึ ยังจะแกล้งทำอีก
เขาตบหลังเฉินไป๋เบาๆ "ไอ้เฉิน ฉันรู้น่า ว่าแกอยากจะเข้าไปคุยกับเธอเพื่อหลอกฉัน ถ้าเธอตอบรับอย่างสุภาพสักประโยค ฉันอาจจะหลงเชื่อจริงๆ ก็ได้"
แต่เธอเลือกหลินหว่านชิวนี่ผิดคนแล้วรู้ไหม? ในบอร์ดพูดถึงกันทั้งวัน ว่าเด็กคนนี้พูดน้อยมาก ตั้งแต่ฝึกทหารมา ยังไม่มีผู้ชายคนไหนพูดด้วยได้สักคำเลย
"เอาล่ะๆ เราไปเถอะ อย่าไปรบกวน..." ฉินเฉิงเหยาพูดไม่ทันจบก็เงียบไป
เพราะหลินหว่านชิวหยิบทิชชู่ออกจากกระเป๋า แล้วเดินไปหาเฉินไป๋ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะยื่นให้เขา
ฉินเฉิงเหยา: ?
คุณฉินรู้สึกว่าเรื่องมันไม่เหมือนกับที่เขาจินตนาการไว้
"เพื่อนฉันตอนนี้ยืนไม่ค่อยไหว ฉันต้องพยุงเขาไว้ ไม่มีมือว่าง"
เฉินไป๋พูดเสียงเบา: "เธอช่วยเช็ดให้ฉันหน่อยสิ เหมือนว่าที่หน้าผากยังมีหยดน้ำฝนอยู่"