หลินหว่านชิว ดวงตามักจะดูห่างเหิน แต่เมื่อสบตากันจริงๆ กลับทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาไปได้
เฉินไป๋นิ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ในขณะนั้นไม่รู้จะตอบคำพูดนี้อย่างไรดี
ถ้าจะพูดตามใจจริง ก็ต้องอยากดูแน่นอน
ถ้าจะพูดตามใจจริงยิ่งกว่านั้น ก็ต้องมีคำพูดอื่นอีก
หลินหว่านชิวเห็นเขาครุ่นคิดอยู่นาน ก็ถามอย่างสงสัยขึ้นมาว่า "ทำไมไม่พูดล่ะ?"
"กลัวว่าจะโดนเธอหยิกเอา"
"ไม่เป็นไร พูดมาเถอะ"
"ก็อยากดู"
เฉินไป๋กระแอมเสียงหนึ่ง แล้วพูดต่อ "แต่ไม่อยากให้คนอื่นดู"
พูดง่ายๆ ก็คือ อยากเก็บไว้คนเดียว
"......"
หลินหว่านชิวแสดงสีหน้าเรียบเฉย แล้วเอียงคอเล็กน้อยมองเขา
เฉินไป๋รู้สึกเหมือนเห็นเครื่องหมายคำถามใหญ่ๆ ลอยอยู่เหนือหัวของเธอ
เธอไม่พูดอะไรอีก เดินขึ้นบันไดไปเงียบๆ เฉินไป๋กลับไม่กล้าผ่อนคลาย สมจริงอย่างที่คิด พอเดินมาถึงชั้นสอง ถึงที่ปลอดภัย หลินหว่านชิว มือก็เอื้อมมาหยิกเขาเหมือนกับมีระบบเล็งอัตโนมัติ
"เบาๆ หน่อยสิ! เบาๆ!"
กู้อี้อี๋กระพริบตาปริบๆ แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ สังเกตท่าทางของหลินหว่านชิวอย่างตั้งใจ
เฉินไป๋ตกใจรีบร้อง "อย่าเรียนตามเธอนะ!"
"ชิวชิว!"
พอเสียงเรียกนี้ดังออกมา เธอถึงได้ยอมหยุด เก็บมือกลับมา แล้วนวดนิ้วเบาๆ
"ฉันก็ไม่ได้ออกแรงมากขนาดนั้น......" เธอพึมพำเบาๆ อย่างนึกแปลกใจ ติ่งหูของเธอร้อนขึ้นมาเล็กน้อย
อันที่จริงเธอไม่ค่อยออกแรงมาตั้งแต่เด็กแล้ว ยกเว้นตอนที่เฉินไป๋น่ารำคาญเป็นพิเศษ จนเธอแทบอยากทำให้เขาหัวหมุน
"ไม่ได้ออกแรงแล้วยังหยิกอีก เสียที่เรียนกฎหมายมา" ถึงแม้จะไม่เจ็บมาก แต่เฉินไป๋ก็ยังทำเป็นเจ็บปวดแสร้งขยี้เอว