พี่สาวต้องไปที่วิทยาเขตฝั่งตรงข้าม ตรงนั้นมีรุ่นพี่รุ่นน้องมากมายที่เตรียมตัวเข้าร่วมกิจกรรมรับสมัครชมรม ถึงแม้ฝนจะตก ผู้คนก็ยังหนาแน่นเป็นพิเศษ
บริเวณหน้ามหาวิทยาลัยมีผู้คนมากมาย พอเห็นทั้งคู่เดินผ่าน ก็พากันหันมามองเป็นเสียงเดียวกัน
เจียงซิงหลานสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอหลบตา แล้วดึงร่มลงมาเล็กน้อย เพื่อบังสายตาของผู้คนให้มากที่สุด
“เฮ้ๆ เห็นไหม เจียงซิงหลาน” เสียงผู้คนรอบข้างพูดคุยกันดังมา
เฉินไป๋สัมผัสได้ชัดเจนว่าหญิงสาวข้างกายตัวสั่นเล็กน้อย
ยุคนี้อินเทอร์เน็ตยังไม่แพร่หลาย การรวมกลุ่มพูดคุยเป็นหนึ่งในความบันเทิงยอดนิยม นักศึกษากลุ่มหนึ่งมารวมตัวกัน กลับนินทากันเหมือนยายแก่หน้าบ้านในหมู่บ้าน
แต่คนพวกนี้ดูเหมือนจะไม่รู้ว่า คำพูดสามารถฆ่าคนได้
เฉินไป๋เห็นพี่สาวหลบตาตลอด ดูเหมือนอยากหนีสายตาของทุกคนให้พ้น จึงโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของหญิงสาว
“พี่สาว เงยหน้าขึ้น”
“ทำไมล่ะ?”
เฉินไป๋พูดเสียงเรียบเฉย “ดูสิว่าพวกเขาเป็นเสือกระดาษแค่ไหน”
ยิ่งเสียงของชายหนุ่มเรียบเฉยเท่าไหร่ กลับยิ่งให้ความรู้สึกมั่นใจบางอย่างที่แปลกประหลาด
เจียงซิงหลานกำลังจะเงยหน้าขึ้น ก็ได้ยินคนข้างๆ พูดว่า
“ผู้ชายคนนี้คงจะรวยมากแน่ๆ ถึงขั้นยอมให้เจียงซิงหลานประกาศความสัมพันธ์แบบเปิดเผย”
“หน้ารวยก็ดีสิ เรียนยังไงก็ได้ ขอแค่มีคนเลี้ยง”
“ผู้ชายคนนี้ชื่ออะไร? มีใครรู้บ้างไหม?”
พอได้ยินคำพูดนี้ เจียงซิงหลานก็ชะงักทันที รีบพูดว่า “เธอออกไปให้ไกลๆ เลย...”