ฝนไม่ได้หนักนัก แต่เม็ดฝนละเอียดและถี่
กลางสนามมีผู้หญิงสองคนยืนอยู่ คนหนึ่งผมยาวสลวย อีกคนรวบหางม้าสูง เพราะหน้าตาสวยจริงๆ เลยมีนักเรียนหลายคนยอมให้ฝนตกใส่ก็ยังยืนมองอยู่
จู่ๆ ก็เห็นมีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงกลางระหว่างสองคนนั้น และทั้งคู่ก็กำลังมองหน้ากันผ่านร่างของเขา
ยิ่งไม่อยากไปไหนอีก
ไม่ต้องพูดถึงฝนตก ต่อให้ฟ้าจะดาบตก ก็ต้องหาเอาหม้อเหล็กครอบหัวแล้วดูต่อให้ได้!
เฉินไป๋ยืนอยู่ระหว่างสองคน กำลังจะเอ่ยปาก ก็จู่ๆ ได้ยินเสียงของหวังเซี่ยวเช่อขึ้น
“ไอ้เฉิน! ไปดูกิจกรรมชมรมหน่อยสิ!”
พูดจบ ฝีเท้าของหวังเซี่ยวเช่อก็ชะงักกระทันหัน จ้องมองผู้หญิงสองคนนั้นตาค้าง
ทั้งคู่ไม่มีทีท่าจะมองเขาแม้แต่สักเสี้ยว
“พวกนายยุ่งกันไปเถอะๆ...”
เขาพูดพลางหมุนตัวเดินออกไป พอเดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมา วิ่งไปหาเฉินไป๋ กัดฟันถอนหายใจ
“ไอ้เฉิน นายช่างบกพร่องจริงๆ นะ!”
การชอบใครสักคนมันปิดไม่มิดหรอก
แต่ถ้าชอบสองคนล่ะก็ นายต้องปิดให้มิดชิดที่สุดเด็ดขาด!
เฉินไป๋: “...”
ยังไม่ทันได้พูด หวังเซี่ยวเช่อก็พูดต่อ “ไอ้เฉิน คืนนี้นายยังมีโอกาสได้เห็นตัวเองตอนยังมีชีวิตอยู่ไหมเนี่ย?”
คืนนี้นายคงไม่ถูกส่งกลับมาเป็นชิ้นๆ ไปเรื่อยใช่ไหม?
เราสามคนคงไม่ต้องนั่งกกหัวกันดึกดื่นเพื่อหาวิธีประกอบกันร่างนายกลับมาเป็นหุ่นเหมือนเดิมใช่ไหมเนี่ย?!
เฉินไป๋แค่เห็นสีหน้าก็รู้ว่าคนผู้นี้คิดอะไรอยู่ จึงมองมันอย่างเอือมระอา
“ไป๊ คิดอะไรกันนักหนา?”
“เราบริสุทธิ์ใจจะตาย อย่ามโนไปเองได้ไหม?”
หวังเซี่ยวเช่อ: “?”
หวังเซี่ยวเช่อฟังไม่รู้เรื่อง แต่เขาถึงกับตะลึงพรึงเพริด
สาวสวยระดับดาวเด่นโรงเรียนสองคนออกอาการหึงหวงแย่งผู้ชาย ฉากแบบนี้เขาก็เคยฝันไว้เหมือนกัน
วันนี้ได้มาเห็นของจริง ต่อให้ได้แค่มองอยู่ห่างๆ ก็พบว่าตัวเองยังไม่มีความกล้าจะเผชิญหน้ากับมันเลย