เฉินไป๋ขยี้มุมปากที่เริ่มเจ็บเล็กน้อย แล้วหันไปหาคุณป้าเพื่อตักข้าว
หลินหว่านชิวถอนหายใจเบา ๆ แอบลูบติ่งหูของตัวเอง ร้อนวูบ แน่นอนว่าต้องแดงอีกแล้ว
...ช่างน่ารำคาญกายแบบนี้จริง ๆ
หญิงสาวรู้สึกเบื่อหน่ายตัวเองเล็กน้อย ยกมือขึ้นจัดกระโปรงที่พองฟูให้เรียบร้อย แล้วถอดสร้อยคอเก็บเข้าที่
“สวัสดีค่ะ” เสียงของคนแปลกหน้า
หลินหว่านชิวเงยหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา มองอีกฝ่ายอย่างสงสัย
ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มบาง ๆ อย่างอ่อนโยน สายตาจับจ้องไปที่ที่นั่งตรงข้ามกับเธอ
“ผมขอนั่งตรงนี้ได้ไหมครับ”
“ได้” น้ำเสียงของหลินหว่านชิวราบเรียบไม่มีความรู้สึก
ชายหนุ่มดีใจสุดขีด รีบเดินไปนั่งตรงข้ามเธอทันที
กำลังจะชวนคุยต่อ ก็เห็นหลินหว่านชิวใช้มือยันโต๊ะลุกขึ้น แล้วเดินจากไปอย่างช้า ๆ
จากนั้นก็จัดกระโปรงให้เรียบร้อย ค่อย ๆ นั่งลงที่โต๊ะอีกตัว ยกมือข้างหนึ่งเท้าคาง มองไปที่ชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งกำลังซื้อข้าวอยู่ไกล ๆ
ผมยาวสยายถึงเอว ใส่ชุดเดรสสีขาวสุดสง่างาม แสงแดดส่องลอดหน้าต่างเข้ามา ทาบลงบนใบหน้าที่เย็นชาไร้ซึ่งอารมณ์ของหญิงสาว
ราวกับนางฟ้าที่เดินอยู่ท่ามกลางมนุษย์ บริสุทธิ์ และไม่อาจแตะต้องได้
ชายหนุ่มหน้านักเลงคนหนึ่งเดินเข้ามา ยื่นตะเกียบให้เธอ หญิงสาวยื่นมือไปรับ แต่เขากลับดึงตะเกียบกลับไปทันที
สีหน้าของหญิงสาวมีอารมณ์บางอย่างปรากฏขึ้นในที่สุด สายตาแอบเอางอน ๆ เธอทำหน้าเย็นชา แต่ก็ถูกแกล้งแบบนี้ซ้ำ ๆ หลายครั้ง ดูแล้วกลับเหมือนกำลังหยอกล้อกันมากกว่า
ชายหนุ่ม:“...”
ไปก็อตแธมเถอะ
ไปตอนนี้เลย
...
“ช่วงชาติวันหยุดจะกลับบ้านไหม? หรือจะไปหาพ่อแม่เธอ” เฉินไป๋ขยี้เอวตัวเอง
โดนหยิกมาหนึ่งรอบ เลยสงบเสงี่ยมแล้ว
ชิวชิวเป็นคนดีจริง ๆ ตั้งแต่เด็กก็ดูแลหน้าตาให้เขาเสมอ เลือกหยิกเฉพาะเวลาที่คนน้อย ๆ
“เธอจะกลับไหม” หลินหว่านชิวถามกลับ
“ฉันต้องกลับสิ” เฉินไป๋เกาแก้ม “คิดถึงแม่ฉันน่ะ”
“ฉันก็คิดถึงคุณป้าเหมือนกัน”
เฉินไป๋รู้ว่าหลินหว่านชิวหมายความว่าจะกลับด้วยกัน “งั้นฉันซื้อตั๋วให้เธอไว้ก่อนเลย แล้วเรานั่งรถไฟความเร็วสูงกลับกัน ขึ้นเครื่องก็ได้...ค่อยว่ากันอีกที”