เฉินไป๋จำต้องเปลี่ยนเรื่องคุย "ชิวชิว ไม่คิดว่าเธอจะฝึกท่านี้มาตลอดเลยนะ"
หญิงสาวเพียงหันข้างมองเขา มุมปากของเธอผุดรอยยิ้มขึ้นมาในที่สุด มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองออก "เธอเองก็ไม่ใช่เหรอ...ที่ฝึกเพลงนี้มาตลอด"
เฉินไป๋พูดไม่ออกชั่วขณะ อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น
ถูกพูดจนมุม
เพราะในใจรู้สึกเสียดายมาตลอด ต่อให้เป็นปีที่สิบที่ขาดการติดต่อกับหลินหว่านชิวในชาตก่อน เขาก็ยังคงดีดเพลงนี้เป็นครั้งคราว
โชคดีที่ตัวเองมีความดื้อรั้นแปลก ๆ
ไม่อย่างนั้นวันนี้ อาจทำให้ชิวชิวผิดหวังไปบ้างก็ได้
ทั้งสองคนไปคืนชุดฮั่นฝูที่ชมรมสไตล์จีน ตอนหลินหว่านชิวจะเดินจากไป พี่สาวพี่ชายในชมรมหลายคนก็โอดครวญไม่หยุด อ้อนวอนขอให้เธออยู่ต่อ
บอกว่าไม่ว่าต่อไปหลินหว่านชิวจะใส่ชุดฮั่นฝูอะไร พวกเขาออกค่าใช้จ่ายให้เอง หลินหว่านชิวเป็นหน้าเป็นตาของชมรมสไตล์จีนแน่นอน อีกสามปีข้างหน้าต้องเป็นชมรมที่ฮอตที่สุดของมหาวิทยาลัยหยูหาง ฯลฯ
เสียดายที่ใจของชิวชิวนิ่งไม่ไหวติง ไม่ว่าใครจะร้องขอด้วยน้ำตาก็ไม่ยอมตกลง
มาถึงหน้าประตูอาคารเรียน เฉินไป๋ดูเวลา บ่ายห้าโมงครึ่ง
นึกแปลก ๆ ขึ้นมา ถึงความรู้สึกตอนที่จับข้อมือหลินหว่านชิวเมื่อครู่ เขามองมือขวาของตัวเอง รู้สึกเสียดาย แล้วก็กำมือกวักอากาศสองสามที
มือขวากำหลวม ๆ หวังให้สมองได้ทบทวนความรู้สึกตอนนั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง
ตอนนั้นควรจะไม่สุภาพขนาดนั้นไหมนะ ไม่จับข้อมือ แต่จับมือเธอตรง ๆ เลยดีกว่า...ยังไงพวกเขาก็เป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกัน บริสุทธิ์ใจดี ๆ...
ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีมือหนึ่งวางเบา ๆ ที่เอวเขา แต่ไม่ได้ออกแรง
เฉินไป๋.อีเอ็กซ์อีหยุดทำงานแล้ว
คราวนี้ไม่กล้านึกย้อนอีกแล้ว
เฉินไป๋ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามด้วยเสียงนุ่มนวล "ไปกินข้าวเย็นด้วยกันไหม?"
หลินหว่านชิวไม่ได้ยิน
"...งั้นฉันไปส่งเธอกลับ?" เขาถามอีกครั้ง
หญิงสาวมองแอ่งน้ำที่อยู่ไกลออกไปอย่างไม่แยแส สีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เฉินไป๋ทำอะไรไม่ได้ อดกลั้นรอยยิ้มแล้วพูด "ไปเดินเล่นกับฉันหน่อยได้ไหม? แล้วค่อยไปกินข้าวทีหลัง"
"ได้"