ตอนที่ 88 การเสียสละที่เธอมองไม่เห็น

วันนี้กิจกรรมรับสมัครสมาชิกชมรมจัดขึ้นที่ชั้นสองของอาคารเรียน

ดังนั้น ชั้นสามแทบจะไม่มีคนเลย

เฉินไป๋รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังไปยืมกีตาร์มาจากชมรมดนตรี

ขึ้นมาถึงชั้นสาม แม้จะยังได้ยินเสียงอึกทึกจากข้างล่าง แต่ทางเดินชั้นสามกลับไม่มีใครเลย ดูโล่งกว้างอย่างบอกไม่ถูก

เฉินไป๋มองป้ายห้อง หาห้อง 303 เจอแล้วก็ผลักประตูเข้าไป

ประตูถูกผลักเปิดออกช้าๆ ภาพที่ปรากฏต่อหน้าคือด้านหลังของร่างบางเพรียวบาง หญิงสาวสวมชุดฮั่นฝูสีแดงสลับขาว แขนยาวปลิวไสว ผมดำยาวสลวยราวแพรไหมสยายอยู่ด้านหลัง

เมื่อได้ยินเสียงเขาผลักประตู หญิงสาวหันหน้ากลับมา มองเขาอย่างเย็นชาครู่หนึ่ง

เฉินไป๋ชะงักไปตรงนั้น ลืมหายใจไปชั่วขณะ สายตาราวกับถูกดึงดูดไว้แน่น ขยับตัวไม่ได้เลย

ฉากนี้

เขาไม่เคยแม้แต่จะฝันถึง

สวยเกินไปแล้ว

"ชุดที่ยืมมาจากชมรมสไตล์จีน..." หลินหว่านชิวหันหลังให้เขา พูดเสียงเบา

"เหมาะกับเธอมาก" เฉินไป๋พูด

"กีตาร์... ยืมมาแล้วเหรอ?"

เฉินไป๋มองจนตาค้าง พยามยามส่งเสียงออกมาแทบไม่ได้ "อือ"

"ไม่รู้ว่าเธอยังจำได้หรือเปล่า..."

น้ำเสียงหญิงสาวดูผิดหวัง เฉินไป๋ได้ยินความเศร้าในนั้นชัดเจน "ก่อนที่เราจะเลิกคบกัน ฉันกำลังฝึกเต้นอยู่เพลงหนึ่ง ตอนนั้นเธอจะมานั่งข้างๆ ฉัน เล่นเพลงนั้นให้ฟัง"

"จำได้" เฉินไป๋พูดออกไปโดยไม่ทันคิด "ตำนานความรักอันงดงาม"

"งั้นเธอเล่นสิ ฉันจะเต้นให้เธอดู"

เฉินไป๋คิดอยู่นิดหน่อย แล้วถาม "ไม่เก็บไว้เต้นในงานเลี้ยงตอนกลางคืนเหรอ?"

"ไม่ไปงานเลี้ยง"

หญิงสาวหลุบตาลง พูดเสียงเบา

แต่แรกก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครอื่นดูอยู่แล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนมัธยมต้นแม่แอบไปสมัครให้ เธอจะไม่ขึ้นเวทีแม้แต่ครั้งเดียว