ออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตมา เฉินไป๋เห็นว่าอากาศยังไม่มืดนัก มองไปที่ห้างสรรพสินค้าไม่ไกลนัก แล้วพูดเบาๆ ว่า "ไปซื้อโน้ตบุ๊กอีกเครื่องด้วยกันเถอะ เรียนมหาลัยต้องใช้"
พอสอบเสร็จ ปลดภาระใจได้แล้ว ก็ควรจะไปก่อคลื่นในโลกอินเทอร์เน็ตบ้างแล้ว
"ได้สิ" กู้อี้อี๋ยังคงดูสดใสเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง "ซื้อมาเล่น CS ใช่ไหม?"
เฉินไป๋: "......"
เกือบลืมไปเลย กู้อี้อี๋ตอนเล่นเกมเนี่ยเป็นอัจฉริยะหญิงสาวเต็มขั้นเลยนะ ชาตก่อนเป็นพี่ใหญ่ที่พาเขานอนกอดเสือได้ทุกเกม
เฉินไป๋กระแอมไสเคลียร์คอ แล้วอธิบายว่า:
"อันนั้นเอาไว้เริ่มต้นธุรกิจต่างหากล่ะ"
"เริ่มต้นธุรกิจ?" กู้อี้อี๋เอียงคอถาม
"ใช่"
เฉินไป๋คิดอยู่ว่าจะอธิบายกับคุณหนูใหญ่คนนี้ยังไงดี
"ก็คือพยายามหาทาง สุดกำลังทุกวิถีทาง แล้วถึงจะมีโอกาสหนึ่งในล้านที่จะรวยเท่าเธอ"
"แต่เธอเก่งกว่าฉันตั้งเยอะนะ" สาวน้อยพูดเบาๆ
"เหรอ?"
"ฉันรวยเพราะพ่อฉันรวยล้วนๆ ระดับความสามารถของตัวเอง ฉันยังพอรู้ตัวดี......"
เฉินไป๋รู้สึกถูกใจมาก มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
จริงๆ แล้วความใจดีที่ฝังรากลึกในกระดูกของกู้อี้อี๋ และนิสัยแบบนี้ที่ทำให้ทุกคนอารมณ์ดีได้นั้นต่างหากที่เป็นแบบที่หนึ่งในล้านคนก็หาตัวได้ยาก
วันนี้ห้างคนเยอะมาก มีคนมองมาที่พวกเขาตลอด แต่สาวน้อยกลับไม่เขินอายเลยแม้แต่น้อย เดินอย่างเปิ่นๆ อยู่ข้างๆ เขา ริบบิ้นผมสีขาวร่วงลงมากับหางม้าสูง แกว่งไปแกว่งมา
ทุกครั้งที่เฉินไป๋ละสายตาไปแป๊บหนึ่ง แล้วหันกลับมามอง กู้อี้อี๋ก็หายไปแล้ว แล้วก็โผล่มาตรงทิศทางไหนก็ได้รอบตัวเขาอย่างสุ่มๆ
จนกระทั่งเดินมาถึงเคาน์เตอร์คอมพิวเตอร์ สาวน้อยถึงยอมหยุดยืนอยู่ข้างๆ เขา
"ชอบรุ่นไหน? มีข้อกำหนดอะไรไหม?" พนักงานขายถามอย่างไม่มีชีวิตชีวา
"ใช้ได้ก็พอ"
พนักงานขายถึงกับรู้ความทันที: "รุ่นพวกนี้ถูกสุดแล้ว"
จู่ๆ ก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้นข้างๆ: "เอารุ่นแพงสุดมาให้ฉัน ฉันไม่เอาราคาถูก"