มองไปที่เด็กสาวผมยาวตรงหน้า เฉินไป๋กระพริบตาอย่างงงงวยสองครั้ง
เขาที่สามารถดิ้นรนจนมีฐานะนับร้อยล้านได้ คิดว่าตัวเองถือว่าเคยผ่านโลกมาพอสมควรแล้ว
แต่คนที่มีพลังสาวสวยสายผู้ใหญ่แบบพี่สาวคนนี้ เขาไม่เคยเจอมาก่อนจริงๆ
ลืมไปแล้วว่าเคยอ่านเจอในหนังสือเล่มไหน หนังสือเล่มนั้นบอกว่า ยิ่งผู้หญิงคนหนึ่งดูเอื้อมไม่ถึง ยิ่งมีดวงตาที่ดูไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ก็ยิ่งทำให้คนอยากเอาชนะมากขึ้น
เพราะคนเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกมาก
ยิ่งเห็นสาวสวยระดับนางฟ้าที่อยู่สูงส่งเท่าไหร่ ก็ยิ่งอยากดึงเธอลงมาจากสรวงสวรรค์
ยิ่งเห็นสายตาที่ไม่แยแสอะไรแบบนี้ ผู้คนก็ยิ่งอยากรู้ว่า ดวงตาคู่นี้ตอนจูบ ตอนที่มีอารมณ์ จะกลายเป็นเลือนลางมั้ย?
เฉินไป๋รู้สึกว่าเจียงซิงหลานตรงกับลักษณะที่หนังสือเล่มนั้นว่าไว้ เธอมีสายตาแบบนั้นจริงๆ
แล้วก็ให้ความรู้สึกที่เอื้อมไม่ถึงด้วย และปกติเธอก็ปฏิบัติกับคนอื่นแบบนี้จริงๆ
ตอนนี้เฉินไป๋เข้าใจความรู้สึกที่หนังสือพูดถึงแล้ว แต่... เรื่องนี้มันเกี่ยวกับเขาตรงไหน?
ถ้าเขาเป็นคนที่ดูแค่หน้าตา ก็ไม่ถึงกับเกิดมาสองชาติแล้วมีแฟนแค่ครั้งเดียวหรอก
จริงๆ ก็แค่เกรงใจเท่านั้นเองนะ!
"ถ้าเธอมีธุระ... ก็ไม่เป็นไร" สีหน้าเจียงซิงหลานยังคงเรียบเฉย เอ่ยปากอย่างแผ่วเบาเพื่อเปิดทางให้เขา
"ไม่มีธุระๆ ลาหยุดนี่เธอก็ช่วยฉันขอลาให้ด้วยนี่นา"
พูดออกไปแล้ว อีกฝ่ายก็รับปากแล้ว เฉินไป๋เลยต้องเกรงใจต่อไป "พอดีตอนเย็นฉันยังไม่ได้กินข้าวพอดี"
เจียงซิงหลานตั้งใจจะเตือนเฉินไป๋ว่า อาจารย์เฉินช่วงสองวันนี้ต้องออกไปประชุม ถ้ามีธุระควรพูดวันนี้ดีที่สุด
แต่พอเห็นสีหน้าเฉินไป๋ไม่ค่อยดี นึกถึงบทสนทนาในห้องทำงานเมื่อกี้ ก็พอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เลยเก็บคำพูดไว้ในใจ
สองคนเดินมาถึงหน้าโรงเรียน สายลมยามเย็นในที่สุดก็พัดความร้อนอบอ้าวหายไป ปะทะใบหน้าแล้วสดชื่นเป็นพิเศษ