เมื่อทั้งสองสาวเดินไปไกลจนลับตา เฉินไป๋กลับสู่สติได้ พลันรู้สึกว่างเปล่าขึ้นมา
เพราะว่า... เขาก็มาสายเหมือนกัน
ตลอดช่วงฝึกทหาร เขาเป็นตุ๊กตาสำหรับครูฝึก กลับไปตอนนี้ เขาแทบไม่กล้าคิดว่าครูฝึกจะจัดการเขายังไง
ใบหน้าเคร่งขรึมของครูฝึกค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในความคิด รวมถึงมุมปากที่กดไม่ลง
“เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เอาเป็นว่าสั่งอาหารก่อน... ไม่สิ ขอลาก่อน”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความถึงอาจารย์ที่ปรึกษา
เฉินไป๋: อาจารย์ครับ ผมข้อเท้าแพลง ขอลาไม่ได้ไปฝึกค่ำนะครับ
สองนาทีต่อมา อาจารย์ที่ปรึกษาก็ยังไม่ตอบ
ตอบมาสิครับ
จะตายอยู่แล้ว!
ไม่ตอบอีกเดี๋ยวผมขึ้นไปโทรหาบนดาดฟ้าจริง ๆ ด้วยนะ!
เขาพอจะคาดเดาได้ว่าครูฝึกกำลังยืนอยู่หน้าแถวฝึกถามหาเบอร์โทรศัพท์เขา เตรียมเรียกตัวไปจัดการให้สาสม
ได้แต่เปิดกลุ่มห้อง พร้อมจะแท็กพี่สาวผู้ช่วยประจำชั้น
ในกลุ่มมีข้อความอยู่หลายข้อความแล้ว
ฉินเฉิงเหยา: @เจียงซิงหลาน พี่สาวครับ ผมปวดหัวมาก ขอเลิกฝึกค่ำนี้หน่อยครับ...
จางเจ๋อ: พี่สาวครับ ผมข้อเท้าแพลง...
เจียงซิงหลาน: การขอลาต้องมีใบรับรองจากโรงพยาบาลระดับสาม
ฉินเฉิงเหยา: พี่สาว ขอเป็นพิเศษหน่อยเถอะครับ ผมเลี้ยงข้าว!
เจียงซิงหลาน: นี่เป็นกฎของมหาวิทยาลัย ขอเป็นพิเศษไม่ได้
เฉินไป๋รู้สึกใจเย็นลงครึ่งหนึ่ง
เฉินไป๋: @เจียงซิงหลาน พี่สาวครับ ผมปวดหัวจริง ๆ นะครับ ช่วยเมตตาผมหน่อยเถอะ อนุมัติให้ก่อนได้ไหมครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมไปเอาใบรับรองจากโรงพยาบาลมาให้
เจียงซิงหลาน: อื้ม
เจียงซิงหลาน: พักผ่อนเยอะ ๆ นะ
ฉินเฉิงเหยา: ?
จางเจ๋อ: ?
ฉินเฉิงเหยา: พี่สาว มีความลับอะไรอยู่ในมือเขาเหรอครับ?