ซือชิงหนิงได้ยินดังนั้นก็เพียงเลิกคิ้วเล็กน้อย สีหน้าสงบนิ่ง ไม่รีบร้อนเอ่ยถามกลับ:
"ตามที่นายพูด ฉันก็เป็นแค่คนธรรมดาที่ไร้ประโยชน์ เจออันตรายจริงๆ ก็ช่วยอะไรไม่ได้สักอย่างสินะ"
"นายเปลี่ยนไปเป็นคนใจดีตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือว่าที่ทำแบบนี้มีจุดประสงค์อะไร? พูดตรงๆ เลยก็ได้"
ซือชิงหว่านรอคำถามนี้อยู่แล้ว บนใบหน้ารอยยิ้มปลอมๆ ที่แสร้งอ่อนโยนกลบความโลภในใจไม่อยู่แล้ว
แววตาเธอวาบความละโมบอันร้อนแรง ก่อนเอ่ยปากขอตรงๆ:
"ง่ายมาก"
"แค่เธอยกจี้หยวนนี่ตรงหน้าอกให้ฉัน ความแค้นเก่าๆ ทั้งหมดฉันยกโทษให้"
"จากนี้ไป ฉันกับพี่ชายจะคอยปกป้องเธอเอง"
ซือชิงหนิงได้ยินข้อเสนอที่ชวนขบขันนี้ ก็เผยอยิ้มเยาะมุมปาก:
"อยากได้จี้หยวของฉัน?"
เธอหยิบจี้หยวขึ้นมาพินิจ:
"ซือชิงหว่าน จี้หยวนี่ซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่? ทำไมนายถึงอยากได้มัน?"
"แต่ จี้หยกนี้เป็นของสำคัญสำหรับการยืนยันตัวตนตอนฉันกลับมาหาครอบครัว ขอโทษด้วย ที่ให้ไม่ได้"
"ดูท่า พวกเราคงไปด้วยกันไม่ได้แล้วล่ะ"
รอยยิ้มบนใบหน้าซือชิงหว่านแข็งทื่อทันที ความอบอุ่นในแววตาหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความมืดหม่น
นางคิดว่า ตอนนี้ตนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับสองแล้ว แถมยังแสดงท่าทีว่าจะคืนดี ซือชิงหนิงต้องรู้จักกาลเทศะยอมจำนนแน่นอน
ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะดื้อรั้นไม่ยอมเปลี่ยนใจ ไม่ให้เกียรติเลยแม้แต่น้อย
ถ้าไม่ให้ ก็แย่งชิงไปเลยสิ
ยังไงซือชิงหนิงก็เป็นแค่คนไร้พลังที่ไร้ประโยชน์