คำตำหนิที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้น้ำตาในดวงตาของซือชิงหนิงเอ่อล้นมากขึ้น ดวงตาแดงก่ำชัดเจนยิ่งขึ้น เธอหลุบตาลง น้ำเสียงนุ่มนวลและน่าเวทนา เต็มไปด้วยเสียงสะอื้นและน้ำเสียงอ่อย ๆ แก้ตัวว่า:
"ฉันไม่ได้... ไม่ใช่ฉันทำ"
"ฉันแค่ยืนอยู่ตรงนี้ แค่ยืนตรงนี้ก็ผิดด้วยหรือไง?"
ท่าทางที่อ่อนแอและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ของเธอ ตกอยู่ในสายตาของเพ่ยเจ๋อหลี่ ยิ่งแทงใจเขาจนเจ็บปวด
ไม่รอให้ซือเหวินหลิงพูดอีกครั้ง สายตาของเพ่ยเจ๋อหลี่ก็เย็นยะเยือกลง ยกมือขึ้นตบหน้าอย่างฉับไวอีกครั้ง หวดลงบนใบหน้าของซือเหวินหลิงอย่างเต็มแรง
แรงนั้นดุดันและทรงพลัง ตบจนข้างหนึ่งของใบหน้าซือเหวินหลิงแดงบวมขึ้นมาทันที เซถอยหลังไปหลายก้าว
น้ำเสียงของเพ่ยเจ๋อหลี่เย็นเฉียบจนแทงใจ พูดดูถูกว่า:
"เจ้ามันเป็นตัวอะไร กล้าดียังไงมาถามหาเรื่องนาง?"
ซือเหวินหลิงถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยถูกปฏิบัติอย่างอัปยศเช่นนี้มาก่อน
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่รู้จักเพ่ยเจ๋อหลี่เลย ถูกตีโดยไม่มีเหตุผล ความโกรธในใจพลุ่งพล่านขึ้นมา
แววตาเต็มไปด้วยความดุร้ายและไม่ยอมแพ้ กำหมัดแน่นเตรียมจะพุ่งเข้าไปโต้กลับ
ในขณะที่เขากำลังจะลงมือ เสียงปืนอันเย็นชาก็ดังขึ้น!
ปัง!
กระสุนเฉียดแขนของซือเหวินหลิงอย่างแม่นยำ พาเลือดหยดหนึ่ง ความเจ็บปวดที่แทงใจวิ่งเข้ามาทันที
จี้ซั่งเหยียนเดินออกมาจากเงามืดอย่างช้า ๆ มือถือปืน สายตาเย็นชาและเย่อหยิ่ง พูดเตือนว่า:
อยากตาย อย่าลากฉันไปด้วย