นางสีหน้ารำคาญอย่างที่สุด ควักหูด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ ก้าวยาวๆ ขึ้นไปบังข้างหน้า ซือชิงหนิงไว้ ตั้งมั่นปกป้องนางไว้ข้างหลัง สายตามองไปที่ซือชิงหว่าน พูดอย่างไม่เกรงใจ:
“นายพูดมากไป”
“หุบปากได้ไหม?”
“เสียงดังจนปวดหัว”
หลังจากด่ากลับซือชิงหว่านที่เสแสร้ง ลู่จื้อยวี่เปลี่ยนสีหน้าทันที หันไปมองซือชิงหนิง ดวงตาหยีเป็นรูปพระจันทร์ ยิ้มอย่างอ่อนหวาน น้ำเสียงอ่อนโยน:
“พี่สาว อย่าไปสนใจพวกเขาเลย ข้าวฉันทำเสร็จแล้ว เราไปกินข้าวเที่ยงกันเถอะ”
ซือชิงหนิงพยักหน้าเบาๆ ยกมือลูบผมของนางอย่างอ่อนโยน ผมนุ่มเป็นกลุ่ม สัมผัสดีมาก
ความเย็นชาในดวงตานางจางหายไปหมด เหลือเพียงความอบอุ่นเล็กน้อย
นางไม่มองคนทั้งสามของตระกูลซืออีก ไม่อยากยุ่งกับคนเห็นแก่ตัวและเสแสร้งเหล่านี้ หันหลังตามลู่จื้อยวี่ ไปทางที่กลุ่มของเพ่ยเจ๋อหลี่พักอยู่
ระหว่างทาง พวกเขาเตรียมตัวมาอย่างดี หม้อ กะทะ ชาม ถ้วย และอุปกรณ์ทำอาหารครบครัน แม้จะอยู่ในป่าเขาก็ยังได้กินข้าวร้อนๆ
อาหารเที่ยงวันนี้เรียบง่าย มีเพียงผักสดและไข่ต้มหนึ่งหม้อ ไม่มีเนื้อสัตว์ แต่ในยุคสิ้นโลกที่ทรัพยากรขาดแคลน การได้กินข้าวร้อนๆ และซุปร้อนๆ ก็ดีมากแล้ว
ส่วนซือชิงหว่าน พวกเขาไม่ได้นำอุปกรณ์ทำอาหารติดมาเลย
พวกเขาต้องหากขนมปังแห้งแข็งและน้ำเย็นออกจากกระเป๋า มากินแก้หิว