ลู่จื้อยวี่กดเสียงต่ำสุด ๆ แฝงความหวั่นใจเล็กน้อย:
"พี่สาวรีบตื่นเถอะ มีอะไรผิดปกติ"
ซือชิงหนิงขนตากระพือเบา ๆ ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ความง่วงในดวงตาหายไปในพริบตา เหลือเพียงความใสเย็นเฉียบ
"เกิดอะไรขึ้น?"
"ข้างหน้าห้าร้อยเมตรคือปั๊มน้ำมันที่เราจะพักค้างคืนคืนนี้"
ลู่จื้อยวี่ชี้ไปข้างหน้า น้ำเสียงเคร่งเครียด
"แต่ทางถูกขวางไว้"
ซือชิงหนิงมองตามสายตาเธอ เห็นป้ายเตือนสีแดงสะดุดตาตั้งอยู่กลางถนนข้างหน้า ลวดหนามขึงขวางถนน เหลือเพียงช่องเล็ก ๆ ให้คนเดินผ่านได้
ข้างป้ายมีชายฉกรรจ์สี่คนยืนดำทะมึน รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าดุดัน มือถือหอกยาวเย็นเยียบ สายตาก้าวร้าวโหดร้าย กลิ่นอายความดุร้ายของโจรปล้นสะดมแผ่ออกจากตัว
บนป้ายเตือนมีข้อความเขียนด้วยสีแดงเลือดสเปรย์ไว้อย่างอหังการ:
ค่าผ่านทาง คนละหนึ่งร้อยแกนคริสตัลระดับสอง
ลู่จื้อยวี่พูดอย่างโมโห:
"นี่มันปล้นชัด ๆ นี่นา?"
"นั่งอยู่ในรถก่อน ฉันไปดูสถานการณ์ก่อน"
ซือชิงหนิงผลักประตูรถลงไป เดินไปข้างลู่จินและเพ่ยเจ๋อหลี่
ทั้งสองคนยืนเคียงข้างหน้ารถ คนหนึ่งยกกล้องส่องทางไกล อีกคนจ้องมองขบวนคนขวางทางข้างหน้าอย่างใช้ความคิด สีหน้าทั้งคู่เคร่งเครียด
วางกล้องลง เพ่ยเจ๋อหลี่เอ่ยเสียงทุ้ม:
"อีกฝ่ายไม่รู้ว่ามีกี่คน ทุกคนถือหอกยาว อาวุธครบมือ ดูท่าเป็นแก๊งโจรที่ซุ่มอยู่แถวนี้"
ลู่จินขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงระมัดระวัง:
"ไม่รู้ฐานะและความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย รีบเข้าไปปะทะเสี่ยงเกินไป เราจะเสียเปรียบมาก"