ซือชิงหว่านร้องไห้จนน้ำตานองหน้า หยิบเซรุ่มสองหลอดออกจากกระเป๋าส่งให้พวกเขา
แต่ในใจกลับเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย คิดในใจเพียงว่า:
[ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้อีกครั้ง ฉันก็จะเลือกแบบเดิม]
[มนุษย์ทุกคนเห็นแก่ตัว ถ้าไม่เห็นแก่ตัวก็ต้องถูกสวรรค์ลงโทษ ถึงวันสิ้นโลกแล้ว ทุกคนก็เห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น ในยามคับขัน ใครจะไม่คิดถึงตัวเองก่อน?]
[พวกเขาเป็นคนเห็นแก่ตัวมาตลอด ฉันแค่เรียนรู้ตามพวกเขาเท่านั้น]
ซือเหวินฟานกับซือเหวินเยี่ยรับเซรุ่มที่เธอยื่นให้ พอคิดว่าเธอขอโทษและสำนึกผิดแล้ว คิดว่าในตอนนั้นเธอคงกลัวมากจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจทำ
ไม่ว่ายังไง เธอก็คือน้องสาวแท้ๆ ของพวกเขา เธอคงไม่ทำร้ายพวกเขาหรอก
ฉีดเซรุ่มแล้วรู้สึกดีขึ้นมาก
แต่ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล ต้องการคนดูแลและรักษา
คนแรกที่นึกถึงก็คือซือชิงหนิง
พวกเขาจึงฝืนความเจ็บปวด มองหาซือชิงหนิงไปทั่วด้วยความร้อนรน
ในชั่วขณะนั้น ความทรงจำในอดีตทั้งหมดหลั่งไหลกลับมา
ทุกครั้งที่พวกเขาได้รับบาดเจ็บหรือประสบอันตราย ถูกพิษร้าย ซือชิงหนิงคือคนที่ร้อนใจและเป็นห่วงที่สุดเสมอ วิ่งวุ่นอยู่ข้างๆ เพื่อทำความสะอาดแผล พันแผล ถอนพิษ อย่างละเอียดอ่อนและทะนุถนอม ต่อให้ต้องทนความอยุติธรรมมากมาย ก็ไม่เคยทอดทิ้งพวกเขา
ตอนนี้ทั้งสามคนบาดเจ็บสาหัส พิษร้ายเข้าสู่ร่าง ทรมานสุดจะทน แต่กลับไม่มีใครดูแล