ไม่ว่าข้างหน้าจะอันตรายเพียงใด เพ่ยเจ๋อหลี่ก็ต้องวิ่งนำหน้าอยู่เสมอ ไม่เคยอ่อนแอหรือต้องการใครมาคุ้มครอง
แต่ตั้งแต่พบกับซือชิงหนิง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
เธอมักจะคอยปกป้องเขาโดยไม่รู้ตัว
เขาต้องยอมรับว่าเธอเก่งกว่าเขา
ความตกตะลึง ความยอมจำนน และความซาบซึ้งที่พูดไม่ออกปนเปกันอยู่ในใจ
เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้จริง ๆ ว่าเขาก็มีช่วงเวลาที่อ่อนแอ การได้ถูกใครปกป้อง การมีใครคอยช่วยเหลือมันช่างดีงามขนาดนี้!!!
เขาจะพยายามแข็งแกร่งขึ้น เพื่อปกป้องเธอ!
ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม ต่างมีแผนในใจ
เพ่ยเจ๋อหลี่มองซือชิงหนิงด้วยสายตาอ่อนโยน:
“อืม ตามที่เธอว่าเถอะ ลำบากแล้วนะ”
จากนั้นเขาหันไปมองลู่จิน:
“นายไปแจ้งแผนนี้ให้คนอื่น ๆ ในทีมรู้ เตรียมพร้อมรบได้ทุกเมื่อ”
ฉันกับหนิงหนิงจะไปเจอกลุ่มนั้นก่อน
ลู่จินพยักหน้า
แต่รู้สึกแปลก ๆ
ความสัมพันธ์ระหว่างหัวหน้ากับน้องสาวตัวเองมันสนิทกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
‘ชื่อเล่นว่าหนิงหนิง เป็นอะไรที่เขาเรียกได้หรือ?’
คงคิดไปเอง
พวกเขาโตมาด้วยกัน ไม่มีใครรู้จักเพ่ยเจ๋อหลี่ดีไปกว่าเขาแล้ว เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงตั้งแต่เด็ก เขาไม่ชอบผู้หญิงเลยด้วยซ้ำ
ลู่จินกำชับอย่างเป็นห่วง:
“ปกป้องน้องสาวฉันด้วย”
ทิ้งคำพูดนั้นไว้ เขาก็เดินจากไป
เพ่ยเจ๋อหลี่และซือชิงหนิงเดินเคียงข้างกันเป็นเวลาห้านาที แล้วหยุดที่หน้าป้ายกั้นถนน
ถนนข้างหน้าว่างเปล่า เหลือเพียงซือชิงหนิงและเพ่ยเจ๋อหลี่ที่เดินเคียงข้างกันต่อไป