ซือชิงหนิงหยิบมีดยาวคมกริบจากมิติส่วนตัวส่งให้ลู่ซวนทันที พลางพูดเสียงเรียบ
“พี่สาม ไม่ต้องคอยคุ้มกันเราหรอก ลงไปช่วยฆ่าซอมบี้ด้วยเถอะ”
“ซอมบี้ยิ่งมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งอันตรายเท่านั้น”
“จำไว้นะ ซอมบี้ต้องตัดหัวเท่านั้นถึงจะจัดการได้สิ้นซาก ต่อให้บาดแผลหรือหักแขนขา พวกมันก็ยังเคลื่อนไหวทำร้ายคนได้อยู่ดี”
ลู่ซวนมองท่าทางสงบนิ่งของนางแล้วมองซอมบี้ข้างนอกที่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ก็รู้ดีว่าสถานการณ์ตึงเครียดแค่ไหน
เขาพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ได้ น้องสาว มู่เสวี่ย พวกเธอสองคนต้องระวังตัวให้มากล่ะ”
พูดจบก็กำมีดยาวแน่น ผลักประตูรถพรวดพราดเข้าไปในฝูงศพดิบ
รอบรถถูกซอมบี้หลายตัวรุมล้อมอย่างรวดเร็ว ร่างเน่าเปื่อยถาโถมชนเข้ากับประตูรถไม่หยุด
ไป๋มู่เสวี่ยที่อยู่ข้างๆ สีหน้าเคร่งเครียดลงทันที สองมือกำมีดแน่น ปลายนิ้วเริ่มซีด ขยับตัวแข็งทื่อจนเห็นได้ชัดว่ากลัวมาก
ซือชิงหนิงเข้าใจความรู้สึกของนางเป็นอย่างดี
นางนึกถึงตอนที่ฆ่าซอมบี้เป็นครั้งแรกของตัวเองขึ้นมาได้
ตอนนั้นวันสิ้นโลกเพิ่งปะทุ ตัวนางเองก็กลัวสุดขีด แต่กลับถูกซือชิงหว่านดึงเอาไว้แน่นแล้วดันให้ออกไปอยู่ข้างหน้า
ซือชิงหว่านหลบอยู่ข้างหลัง ทำเป็นอ่อนแอขี้กลัว ออดอ้อนอย่างน่าสงสาร
“พี่สาวช่วยหนูปกป้องหน่อย หนูกลัวจัง”
ตอนนั้นนางโง่เหลือเกิน ใจอ่อนและไร้เดียงสา ซื่อบื้อดันตัวเองไปข้างหน้าซือชิงหว่าน ทุ่มสุดแรงฆ่าซอมบี้เพื่อคุ้มครองนางให้ปลอดภัย
พอหันกลับมามองตอนนี้ ทุกอย่างมีร่องรอยให้เห็นมาตั้งนานแล้ว